Ακούσατε τον κρότο;

Facebook (C)

Άκουσε κανένας το μπαμ; Άκουσε κανένας τον μεγάλο κρότο της επικοινωνιακής φούσκας της κυβέρνησης; Η λεγόμενη “λίστα Πέτσα”, το μεγαλύτερο μιντιακό σκάνδαλο, κατά την ταπεινή μου γνώμη της Μεταπολίτευσης, τηρουμένων των αναλογιών των κοινωνικών συνθηκών, άρχισε με αργούς ρυθμούς να αποκαλύπτεται. Με αρχή την ερώτηση της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ για τον κατάλογο με τα site και τα Μέσα που “στηρίχθηκαν”, χρηματοδοτήθηκαν για την καμπάνια του Μένουμε Σπίτι, ξεπρόβαλε, κατά τυπικό τρόπο, δειλά δειλά ένα αρκετά περίεργο συμβάν, που άτυπα θα έκανε τέτοια αίσθηση που με μεγάλη άνεση το πολιτικό μας σύστημα θα μπορούσε να είχε εισέλθει στην μεγαλύτερη πολιτική κρίση των τελευταίων ετών.

Στην “λίστα Πέτσα” περιλαμβάνονταν πέρα από τους γνωστούς “ύποπτους”, διάφοροι γνωστοί άγνωστοι, που ξαφνικά επανεμφανίστηκαν στο προσκήνιο δηλώνοντας μας ξανά σημάδια ζωής (βλ. Μένιος Φουρθιώτης).

Το όλο θέμα ωστόσο δεν σταματάει μόνο εδώ. Η φούσκα έσκασε αλλά κανένας δεν έδωσε σημασία. Και όταν λέω κανένας, εννοώ κανένας. Κανένα μέσο δεν έδωσε σημασία, δεν αναπαρήγαγε το ποια μέσα πήραν τα 20 εκατομμύρια. Η αλήθεια είναι πάντως ότι αποτελεί μια αρκετά λογική εξήγηση. Παρόλαυτα, το όλο ζήτημα, το πολιτικό της υπόθεσης δεν είναι το ότι πήραν κάποια Μέσα λεφτά. Πρέπει να παίρνουν τα Μέσα χρήματα από το κράτος, γιατί ακριβώς επιτελούν ένα σημαντικό κοινωνικό έργο. Το αν κάνουν σωστά την δουλειά τους είναι ζήτημα και αρμοδιότητα ενός οργάνου που λέγεται ΕΣΡ, αλλά αυτό είναι μια άλλη υπόθεση.

Επίσης, το ζήτημα δεν είναι το γεγονός ότι χρηματοδοτήθηκαν τα μέσα αλλά: η αδιαφάνεια με την οποία δόθηκαν τα χρήματα και το βασικό ερώτημα “ποιος πήρε τι” και κυρίως “πόσο;”. Γιατί είναι άλλο πράγμα να χρηματοδοτούνται πολλές μικρές ιστοσελίδες, που παράγουν έργο και ουσιαστικά υπάρχουν ακόμα εξαιτίας αυτού, και άλλο να παίρνουν υπέρογκα ποσά μεγαλοδημοσιογράφοι και πρόσωπα που συνδέονται με σκάνδαλα που έσυραν την χώρα μας στην χρεοκοπία και στην κοινωνική καταστροφή.

Αλλά, ας ξαναγυρίσουμε στο πολιτικό της υπόθεσης. Και σε ένα προηγούμενο άρθρο είχα αναφερθεί στην μιντιακή δικτατορία στην οποία οδεύουμε και θεωρώ ότι επιβεβαιώνομαι. Τα ΜΜΕ δεν είναι τίποτα άλλο από μια πολιτική ελίτ. Για την ακρίβεια μια ιδιότυπη πολιτική ελίτ, καθώς δεν επιδιώκει εξουσία με την τυπική της έννοια, δεν συμμετέχει στην κυκλοφορία των ελίτ. Αντιθέτως η διαδικασία με την οποία τα ΜΜΕ αποκτούν εξουσία είναι το παράδειγμα της Ελλάδας.

Advertisement

Μεγεθύνεται σε τέτοιο βαθμό η αξία τους από το πολιτικό σύστημα, που ουσιαστικά οι ρόλοι αντιστρέφονται με αποτέλεσμα για να κρατηθεί μια κυβέρνηση στην εξουσία να χρειάζεται να έχει την υποστήριξη των ΜΜΕ και των ιδιοκτητών τους. Αν πάσα στιγμή μπορεί να φανερωθεί κάτι και να πέσει μια κυβέρνηση ή αντιστρόφως να αποκρυφτούν ενέργειες και εξυπηρετήσεις και το κυβερνητικό κόμμα να βρίσκεται στην επονομαζόμενη περίοδο χάριτος για ένα πολύ μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Αυτό περνάει τώρα η χώρα μας.

Περνάμε μια μακροχρόνια περίοδο δεξιάς χάριτος. Μια φούσκα που θα σκάσει. Ένα καζάνι που βράζει και βρίσκεται στο όριο της έκρηξης.

Και όταν σκάσει αυτό το καζάνι, αυτή η φούσκα, τότε θεωρώ θα μιλάμε για την νέα Μεταπολίτευση που το παλιό πολιτικό σύστημα κάνει ότι μπορεί για να καθυστερήσει. Η νέα εποχή θα γεννηθεί μέσα από την απονομιμοποίηση των παλαιών πολιτικών και των μιντιακών ελίτ.

Το πολιτικό σύστημα έχει φτάσει στα όρια του και την ίδια στιγμή η κυβέρνηση έχει ξεκινήσει την διαδικασία παραχώρησης της εξουσίας στα ΜΜΕ σε ένα ιδιόμορφο κράτος έκτακτης ανάγκης με απλά δημοκρατικό μανδύα. Καθήκον της προοδευτικής παράταξης είναι αυτήν την στιγμή ένας νέος ανένδοτος, όπως ακριβώς στα μέσα της δεκαετίας του ’60. Ένας νέος ανένδοτος απέναντι όχι απλά στο Κράτος της Δεξιάς αλλά στο παλιό σύστημα, στο κράτος της διαφθοράς, της δολοπλοκίας και των “συμφωνιών κάτω από το τραπέζι”.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Next Post

Είναι η πανδημία ένας... χρήσιμος «βάρβαρος» ;

Το 2020 εξελίσσεται για την Ελλάδα σε ένα «κακό» έτος και, μέχρι τώρα που γράφεται αυτό το κείμενο, τίποτα δε διαφαίνεται να μπορεί να ανατρέψει αυτή την εικόνα γενικού μαρασμού. Η πανδημία του COVID-19 αποτελεί ένα παγκόσμιο πρόβλημα, με την απώλεια εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπινων ζωών και σημαντικές επιπτώσεις στη διεθνή […]

Κάνε εγγραφή