Αλέξης Τσίπρας: Από το “Λένιν του Αιγαίου” στην ενηλικίωση

Του Φώτη Κυζάκη

Η κοινή γνώμη αποδοκίμασε το 2012 τα δύο μεγάλα κόμματα και έφερε στην εξουσία ή στο προσκήνιο της, ένα μικρό μέχρι τότε κόμμα. Ακριβώς γιατί τα μεγάλα «ιστορικά» κόμματα ήταν παθογενή και είχαν κάνει και τα δύο το κύκλο τους, ήρθε η σειρά, η συσσωρευμένη ενέργεια του κόσμου να κατευθυνθεί σε ένα κόμμα άφθαρτο. Το κόμμα αυτό ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ και ο αρχηγός αυτού, ο Αλέξης Τσίπρας.

Είτε κάποιος είναι μαζί του είτε απέναντι του, δεν μπορεί να μην πει ότι ο Τσίπρας αποτελεί φαινόμενο. Και αποτελεί ένα φαινόμενο γιατί εμφανίστηκε απότομα στον κύκλο της υψηλής πολιτικής και έπαιξε με πολύ δυνατούς παίκτες.

Η ξέφρενη πορεία του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να μην είναι αποτέλεσμα της προσωπικής συμβολής του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος, εκμεταλλευόμενος το κενό που άφησε το ΠΑΣΟΚ μετά το ξέσπασμα της κρίσης, την δεινή θέση της Νέας Δημοκρατίας αλλά και την μεγάλη απήχηση που είχε στην νέα γενιά, ανέτρεψε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα της χώρας, πράγμα πρωτοφανές σε ευρωπαϊκή χώρα εν μέσω κρίσης. Για αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί φαινόμενο!

Αν δει κανείς τις προγραμματικές δηλώσεις του πρωθυπουργού, τον Φεβρουάριο του 2015, θα καταλάβει ότι μιλάμε για έναν χαρισματικό επικοινωνιακά πολιτικό ή έναν πολιτικό-καλό μαθητή. Ο οποιοσδήποτε μπορεί να καταλάβει την μεγάλη στροφή που έκανε από τον Οκτώβριο του 2015, μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι ο ίδιος πολιτικός με τον Γενάρη του 2015. Η εξουσία τον ωρίμασε, τον ενηλικίωσε. Αλλά ας ξεκινήσουμε από την αρχή.

Στις 25 Ιανουαρίου του 2015 ο Αλέξης Τσίπρας εκλέγεται Πρωθυπουργός και ο ΣΥΡΙΖΑ πρώτο κόμμα με ανάσα από την αυτοδυναμία. Από ότι φαίνεται έχει ήδη κλείσει η συνεργασία με τους ΑΝΕΛ και τελικά ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ λαμβάνει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, η οποία και σχηματίζεται στις 27 Ιανουαρίου ενώ ο Αλέξης Τσίπρας είχε ήδη ορκιστεί από την προηγούμενη μέρα. Από τα πρόσωπα των νέων υπουργών ήταν φανερό ότι, οι «παλιές καραβάνες» δεν πίστευαν ποτέ ότι θα βρίσκονταν εκεί.

Τα διεθνή μέσα μιλούσαν για έναν άνεμο αλλαγής στην Ελλάδα που όμως επιφύλασσε πολλές εξελίξεις με αμφιβολία αν θα ήταν ευχάριστες. Σχεδόν η πλειοψηφία των μέσων θεωρούσε ότι η πρώτη αριστερή κυβέρνηση στην Ελλάδα θα ήταν ένας δύσκολος διαπραγματευτής.

Ήταν όντως ένας δύσκολος διαπραγματευτής. Δεν είχε διάθεση να υπογράψει ότι του δώσουν ή τουλάχιστον θα υπέγραφε κάτι που θα ήταν θετικό για την χώρα του. Μετά από έξι μήνες λοιπόν σκληρής διαπραγμάτευσης, με εσωκομματικά και εξωκομματικά πισωμαχαιρώματα.  τα πράγματα έφτασαν σχεδόν λίγο πριν τον γκρεμό. Η τρόικα ή θεσμοί ήταν ανυποχώρητοι. Το ίδιο και η ελληνική πλευρά με Υπουργό Οικονομικών τον Γιάνη Βαρουφάκη. Η συμφωνία-τελεσίγραφο των Βρυξελών έμοιαζε ως η μόνη λύση μετά από ένα εξάμηνο κούρασης που είχε διώξει κάθε ελπίδα για αλλαγή. Ο Τσίπρας αποφασίζει το αναπάντεχο. Κηρύσσει δημοψήφισμα για τις 5 Ιουλίου με ερώτημα, αν επιθυμεί ο λαός την συμφωνία Γιούνκερ. Με άλλα λόγια, αν άντεχε άλλο διαπραγμάτευση ή αν ήθελε συμφωνία εδώ και τώρα!

Η απάντηση που πήρε ήταν επίσης αναπάντεχη για κάποιους στα ευρωπαϊκά σαλόνια. Το 61,31% του εκλογικού σώματος απάντησε ΟΧΙ στην συμφωνία και έδωσε στον Αλέξη Τσίπρα πραγματική ψήφο εμπιστοσύνης. Σε εκνευρισμό κάποιων και σε ανακούφιση κάποιων άλλων, ο πρωθυπουργός ύστερα από μια επαναδιαπραγμάτευση λίγων ημερών, υπέγραψε το τρίτο πρόγραμμα οικονομικής προσαρμογής (MoU), γνωστό και ως τρίτο Μνημόνιο. Με την υπογραφή και την ψήφιση του Μνημονίου από την ελληνική Βουλή τον Αύγουστο του 2015, σαράντα σχεδόν βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ψήφισαν κατά και έτσι η κυβέρνηση στηρίχθηκε στις ψήφους της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού.

Ο Αλέξης Τσίπρας είχε χάσει την εμπιστοσύνη του κοινοβουλίου και έτσι ανακοίνωσε την παραίτηση αυτού και της κυβέρνησης του στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, με στόχο την διενέργεια εκλογών. Μετά το διάστημα των διερευνητικών εντολών, ορκίστηκε η υπηρεσιακή κυβέρνηση Θάνου που διεξήγε τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015.

Οι εκλογές ανέδειξαν ως νικητή ξανά τον Αλέξη Τσίπρα, αποδεικνύοντας ότι ο νεαρός πολιτικός ήρθε για να μείνει. Έχοντας καταπατήσει τις προεκλογικές δεσμεύσεις του Ιανουαρίου και έχοντας υπογράψει μνημόνιο, ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ αναδείχθηκε νικητής των εκλογών με ποσοστό λίγο μικρότερο αυτού των προηγούμενων εκλογών.

Advertisement

Ποιος όμως είναι ο σύγχρονος Αλέξης Τσίπρας; Ο Τσίπρας του 4 χρόνια πρωθυπουργός εν μέσω κρίσης;

Θα ήταν ψέμα αν κάποιος έλεγε ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν μοιάζει ή δεν προσπαθεί να μοιάξει με τον Ανδρέα Παπανδρέου. Από τον τρόπο και το τέμπο που μιλάει, που αρθρώνει τις λέξεις μέχρι και τον τρόπο που κουνάει τα χέρια του θυμίζει τον παλαί ποτέ Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ. Κάθε αρχή των ομιλιών του θυμίζει τις μεγάλες ομιλίες του Ανδρέα στο Σύνταγμα. Η σύγκρουση με τον Μητσοτάκη αλλά και το ύφος των απαντήσεων μας θυμίζουν τις ατέλειωτες μάχες στην βουλή το 1989.

Έχει καταφέρει να πάρει τα κατάλληλα μαθήματα προσαρμογής στους καιρούς από το παπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ και ταυτόχρονα να εκμεταλλευτεί την πλούσια κληρονομιά του για να κυριαρχήσει στην ιστορία.

Το κάλεσμα για προοδευτική συσπείρωση αποτελεί ξεκάθαρα κληρονομιά του Ανδρέα Παπανδρέου. Όπως ο Παπανδρέου το 1989 δημιούργησε το ΠΑΣΟΚ-Δημοκρατική Συμπαράταξη, έτσι και ο Τσίπρας το 2019 έφτιαξε τον ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, με σκοπό έτσι ώστε να μην χρεωθεί εξολοκλήρου την ήττα που δείχνουν οι δημοσκοπήσεις. Το κάλεσμα για προοδευτική συσπείρωση, ταυτόχρονα, απέναντι σε μια διασπασμένη και υπερβολικά φιλόδοξη Δεξιά, που από την μία κλείνει το μάτι στον Νεοφιλελευθερισμό και από την άλλη στον Εθνικισμό, ανοίγει τον δρόμο για τον Διπολισμό (στην εκλογές συμμετέχουν πολλά κόμματα αλλά συνασπισμένα σε πόλους). Η δημιουργία, από τον Αλέξη Τσίπρα, προοδευτικού πόλου που θα εκτείνεται από της παρυφές της κεντροαριστεράς μέχρι και τις αρχές της κομμουνιστικής αριστεράς, αναγκάζει τον Κυριάκο Μητσοτάκη να πράξει το ίδιο με σκοπό την ισορροπία ισχύος. Αυτό το βλέπουμε από την ΝΔ-κοποίηση του ΛΑΟΣ αλλά και των μαζικών στηρίξεων των κομμάτων του φιλελεύθερου κέντρου (πχ Δράση) στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η συγκέντρωση όμως της Δεξιάς μετά το Μακεδονικό είναι ακόμα πιο δύσκολη, αφού κόμματα στα δεξιά της ΝΔ της ασκούν τρομερή εκλογική πίεση, δημιουργώντας της προβλήματα.

Βρισκόμαστε πολύ κοντά στην δημιουργία ενός Προοδευτικού και ενός Εθνικού Πόλου που θα αναταράξουν το κομματικό σύστημα. Νικητής από αυτόν τον νέο σεισμό θα αναδειχθεί ο ικανότερος να αντιληφθεί τις συνθήκες που επικρατούν στο ιδεολογικό του τόξο και επιτρέψτε μου να πω ότι η Άκρα Δεξιά είναι ασυντόνιστη!

Βλέπουμε λοιπόν ότι ο Αλέξης Τσίπρας είναι αυτός που φτιάχνει τους κανόνες του παιχνιδιού και που την ίδια στιγμή είναι και γηπεδούχος.

Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι ο Τσίπρας έχει αναπτύξει το σύνδρομο τεφάλ. Είναι μια αντικολλητική προσωπικότητα. Όσο λάσπη και αν του πετάνε, από τα κότερα μέχρι και το δημοψήφισμα ή την αθλιότητα της Χούντας, εκείνος πάντα βρίσκει τον τρόπο να αμύνεται και τελικά να κερδίζει τις μάχες στην Βουλή. Είναι ο απόλυτος κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού, το οποίο προσαρμόζει στις ανάγκες του, όπως πχ η πρόταση δυσπιστίας ενάντια στον Π.Πολάκη που την μετέτρεψε σε πρόταση εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση έτσι ώστε να οδηγήσει τον αντίπαλο του σε άλλη μία κοινοβουλευτική ήττα.

Όσο να πεις, όμως, μετά από τέσσερα χρόνια διακυβέρνησης ένα πολιτικό πρόσωπο φθείρεται και ρουτινοποιείται (όχι από σήψη αλλά από την μονοτονία). Κάτι ανάλογο έχει συμβεί με τον Αλέξη Τσίπρα. Οι προεκλογικές υποσχέσεις και το πρώτο εξάμηνο της κυβέρνησης του, η αποτυχία της οποίας και του ίδιου αποδεικνύεται από το μεγάλο κομματικό μπλοκ που έχει φτιαχτεί από παλιούς συντρόφους του (ΜέΡΑ25, Πλεύση Ελευθερίας, Λαϊκή Ενότητα). Φυσικά αυτός ο φονικός θα έλεγα συνδυασμός (σκληρή προκυβερνητική αντιπολίτευση του 2014 και many mistakes-little time) έχει δημιουργήσει και έναν αντι-ΣΥΡΙΖΑ συνασπισμό με ελαφρό συνολικό ιδεολογικό παλμό. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ηγείται αυτού του συνασπισμού, που περιλαμβάνει την ΝΔ, το ΚΙΝΑΛ, την Ένωση Κεντρώων και (μετά την Συμφωνία των Πρεσπών) τους ΑΝΕΛ, ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και συνεπώς εν αναμονή πρωθυπουργός.

Η απορία τώρα είναι η εξής: Άραγε θα έπρεπε ο Αλέξης Τσίπρας να παραμείνει πολιτικός παντός καιρούς ή να δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες για την διαδοχή του (σε ορίζοντα δεκαπενταετίας) έτσι ώστε ο ίδιος να περάσει στην ιστορία και το όνομα του να συνδεθεί με μια ολόκληρη ιστορική περίοδο;

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Next Post

Ο Νίκος Παρασκεύοπουλος στην Εναλλακτική

Συναντηθήκαμε με τον τέως υπουργό δικαιοσύνης,νυν βουλευτή της Α’ θεσσαλονίκης και ομότιμο καθηγητή ποινικού δικαίου στο τμήμα της νομικής του ΑΠΘ και συζητήσαμε για ορισμένα θέματα της νομικής αλλά και κοινωνικής επικαιρότητας. Ακολουθεί η απομαγνητωφωνημένη συνέντευξη: Ε: Η πρώτη ερώτηση είναι για το Σχέδιο Ποινικού Κώδικα που είναι υπό ψήφιση. […]

Κάνε εγγραφή