Εγκαταλείποντας το καβούκι του φόβου και βαδίζοντας προς το καράβι της ελπίδας

Του Μόδεστου Γαβαλά

Ήταν 7 Φεβρουαρίου του 1992,όταν στο Μάαστριχτ της Ολλανδίας υπεγράφη η συνθήκη για την δημιουργία της Ευρωπαϊκής ένωσης. Ένα από τα βασικά μελήματα των οραματιστών της ήταν η ελεύθερη μετακίνηση ανθρώπων και ιδεών. Λίγες δεκαετίες αργότερα οι ρομαντικότεροι εκ των ιδεαλιστών φαντάζουν αηδιασμένοι με τις επικρατούσες συνθήκες. Φράχτες να υψώνονται , χιλιάδες συνοριοφύλακες να φρουρούν τα σύνορα , ωσάν επρόκειτο για τσομπανόσκυλα που φυλάνε το κοπάδι τους, την ώρα που εκατοντάδες παιδιά πνίγονται στο Αιγαίο πάνω στην προσπάθεια τους να διεκδικήσουν μια αξιοπρεπή ζωή. Μα και όσοι καταφέρνουν να περάσουν την προσωπική τους Ιθάκη και να φθάσουν στα εγχώρια νησιά ετοιμάζονται να έρθουν αντιμέτωποι με την εξαθλίωση στο απόγειο της.

Ουκ ολίγες φορές δεν έγιναν καταγγελίες για την τρισάθλια διαβίωση των ανθρώπων αυτών. Στοιβαγμένοι σε έναν αποπνικτικό χώρο και αποκλεισμένοι από τον έξω κόσμο , αργοπεθαίνουν ευελπιστώντας σε ένα θαύμα. Το θαύμα αυτό μεταφράζεται ελεύθερα στο να γίνει δεκτή η αίτηση τους για να μπορέσουν να συναντήσουν ξανά τους συγγενείς τους στο εξωτερικό και να αναζητήσουν εκεί μια θέση εργασία επανακτώντας έτσι την ζωή που ο πόλεμος τους στέρησε. Παρόλα αυτά η διαδικασία φαίνεται να προχωρά με σαλιγγαρίσιους ρυθμούς , ενώ η αγανάκτηση των προσφύγων αυξάνεται ραγδαία.

Την Πέμπτη στις 4/4/19 στην δομή φιλοξενίας στα Διαβατά περισσότεροι από 500 πρόσφυγες συγκεντρώθηκαν με σκοπό να φύγουν από την δομή (η οποία περισσότερο με στρατόπεδο συγκέντρωσης μοιάζει παρά με χώρο φιλοξενίας) και να κατευθυνθούν προς την Ειδομένη από όπου επιδίωκαν να διασχίσουν τα σύνορα προς την γειτονική χώρα. Η άμεση περιφρούρηση  από τα Ματ δεν άργησε να έρθει και ο τόπος θύμισε ‘’εξάρχεια’’ με την μια πλευρά να πετάει πέτρες επιδιώκοντας να περάσει, ενώ τα σώματα ασφαλείας κατέστειλαν την ‘’εξέγερση’’ με την χρήση χημικών και κροτίδων.

Η διαμαρτυρία των βασανισμένων ανθρώπων συνεχίζεται , καθώς μεγάλο μέρος τους διανυκτερεύει ακόμα έξω από τον καταυλισμό στα διαβατά. Ταυτόχρονα, δυνάμεις της αστυνομίας συνοδευόμενες από διμοιρίες των ΜΑΤ έχουν στηθεί γύρω από τον καταυλισμό και η ευρύτερη περιοχή ‘‘φυλάσσεται’’ με την βοήθεια μοτοσικλετιστών. Το κερασάκι στην τούρτα αποτέλεσε η  κωμική δήλωση του Υπουργείου Μεταναστευτικής πολιτικής <<Παρακαλώ να μην ξεφύγουν οι αιτούντες άσυλο από το όριο της νομιμότητας>> , την ώρα που ένας αστυνομικός τραυματίστηκε και συλλήφθηκαν 3 πρόσφυγες.

Advertisement

Πηγή φωτογραφιών: greekinews.gr

Η μεγαλύτερη όμως ειρωνεία ήρθε και πάλι από μερίδα του υπουργείου. Σύμφωνα με αυτούς ο λόγος που επήλθε η πορεία προς τα σύνορα ήταν ορισμένα fake news σε χώρους κοινωνικής δικτύωσης που διατράνωσαν ότι θα ανοίξουν τα σύνορα. Μάλιστα η επιπολαιότητα και η μισανθρωπία ορισμένων διακινητών οδήγησαν τους ταλαιπωρημένους αυτούς ανθρώπους σε αυτή την δράση. Η υπεραπλούστευση αυτή σπάει κάθε ρεκόρ χυδαιολογίας. Όχι λοιπόν δεν είναι ούτε ένα post ούτε ένα στόρι η αιτία που ξέσπασε η μαζική αυτή ‘’συνοριοπορεία’’. Αντιθέτως, η αιτία είναι η κρατική απραγία και η ανεύθυνη στάση της ΕΕ που υποδεικνύει το έλλειμα δημοκρατισμού που μαστίζει το ομοσπονδιακό αυτό μόρφωμα. Πάγιες πρακτικές που αντί να ενισχύσουν και να προωθήσουν τον αγώνα για ζωή των ταλαιπωρημένων , όπως συνηθίζουν να τους αποκαλούν, αυτών ανθρώπων υπονομεύουν τις διεκδικήσεις τους για μια ανθρώπινη μεταχείριση και μετακυλούν την ευθύνη σε ΜΚΟ και γηγενείς κατοίκους. Τέλος τα ΜΜΕ αφήνουν την δική τους πινελιά στο θέατρο αυτό του παραλόγου ,εξαπλώνοντας συνεχώς το μικρόβιο της μισαλλοδοξίας και του ρατσισμού απέναντι στο προσφυγικό αυτό ρεύμα και δημιουργώντας έτσι εικονικές έρειδες

Υπάρχουν όμως λύσεις:

Για του λόγου το αληθές η προσφορά των εθελοντών παλεύει να υπερκαλύψει την κρατική και ευρωπαϊκή αδράνεια. Χιλιάδες γεύματα μαγειρεύονται καθημερινά , παρέχεται ψυχολογική υποστήριξη ,πραγματοποιούνται τακτικά μαθήματα ελληνικών και αγγλικών και υλοποιούνται προγράμματα δημιουργικής απασχόλησης των ανηλίκων, με σκοπό να τους βοηθήσουν να επανακτήσουν την αθωότητα που οι συνθήκες υφάρπαξαν. Για να είμαστε ειλικρινείς όμως το πρόβλημα δεν λύνεται έτσι, χρειάζεται συντονισμένη προσπάθεια η οποία είναι ανάγκη να γίνει είτε σε διακρατικό επίπεδο είτε σε κρατικό.  Στην πρώτη περίπτωση η ΕΕ επιβάλλεται να ανοίξει τα σύνορα και με καταμέτρηση των μεταναστεύσεων να αξιοποιήσει επιτέλους το πλεόνασμα της Ευρωπαϊκής κεντρικής τράπεζας (γύρω στα 980 εκατομμύρια ετησίως) που καταλήγει να γίνεται πηγή πλούτου για τους φορείς των θεσμικών οργάνων, ώστε να κάνει επενδύσεις και να δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας που θα απορροφήσουν τους ανθρώπους αυτούς.

Από την άλλη πλευρά το κράτος εφόσον βρίσκεται ανήμπορο να εξασφαλίσει τον βιοπορισμό των προσφύγων οφείλει να διεκδικήσει ευρωπαϊκά κονδύλια για να αντιμετωπίσει την κρίση αυτή. Σε περίπτωση που το αίτημα αυτό δεν εισακουστεί από την ΕΕ της πλουταρχίας  εσωτερικά μέτρα κρίνονται απαραίτητα για την αποτροπή των εντάσεων . Ειδικότερα, η διαδικασία θα κινηθεί με γνώμονα την αξιοποίηση των πρόσφορων-καλλιεργήσιμων εδαφών. Με άλλα λόγια το κράτος θα μιμηθεί την τακτική του μικρασιατικού ξεριζωμού παρέχοντας στέγη και  γη στους πρόσφυγες τουλάχιστον για το διάστημα που η γραφειοκρατία εμποδίζει την έκδοση διαβατηρίων τους και κατά συνέπεια φυγής τους στο εξωτερικό. Μια διαδικασία τέτοιας μορφής θα αποφέρει διπλά αποτελέσματα καθώς και το κράτος θα επωφεληθεί από την αύξηση της παραγωγής, ενώ οι εντάσεις θα εκλείψουν και ο μόνος που θα στεναχωρηθεί εξαιτίας αυτού θα είναι τα ΜΜΕ.

Όσο ευχολόγια και αν φαίνονται οι παραπάνω προτάσεις είναι σίγουρα πιο δραστικές από την αδράνεια. Ένα κάλεσμα θαλπωρής αλλά και αλληλεγγύης είναι το δικό μου προσωπικό μήνυμα. Άνθρωποι που επέζησαν από τις βαρβαρότητες του πολέμου και αγωνίζονται καθημερινά για να διεκδικήσουν την ζωή που τους αξίζει χρειάζονται υλική και ψυχολογική υποστήριξη. Η πλειονότητα των ευρωπαίων πολιτών φαίνεται να δρα αλτρουιστικά προς αυτούς τους ανθρώπους(βλέπε π.χ. Κάλεσμα συμπαράστασης των προσφύγων στην Νάπολη ή την ενσωμάτωση στην Τήλο) , την ώρα που οι θεσμοί δείχνουν την αδιαφορία τους και εθελοτυφλούν απέναντι σε ανθρωπιστικά ζητήματα μεγίστης σημασίας. Η Ευρώπη φαίνεται να αντιμετωπίζει μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις στην ιστορία της. Θα ακολουθήσει άραγε την γραμμή της ιδρύσεως της περιθάλποντας τους ετοιμόρροπους αυτούς ανθρώπους στο όνομα της ανθρωπιάς ή θα παραμείνει αφοσιωμένη στην οικονομική Μονόπολη , όπου τα ισχυρότερα κράτη αποκομίζουν κέρδη από την καταστροφή των αδύναμων;

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Next Post

Το βαθύ κράτος: μια ιστορία για την ελληνική δημόσια διοίκηση

του Δημήτρη Κορσαββίδη Ήταν 22 Απριλίου 1967 και το status quo στην πολιτική και κοινωνική ζωή της χώρας είχε ήδη αλλάξει δραματικά. Η χούντα των συνταγματαρχών είχε αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας, έχοντας ως νομιμοποίησή της τη.. στήριξη του στρατού. Το πολιτικό σύστημα, όσοι εκ των πολιτικών δεν έχουν ήδη […]

Κάνε εγγραφή