Ελλάδα & Τουρκία: Ώρα για Σκληρές Αλήθειες & Λύσεις στην βάση Αμοιβαίων & Κοινά Επωφελών Συμβιβασμών.

Μία ακόμα φορά Ελλάδα & Τουρκία/Τουρκία & Ελλάδα διανύουν μία περίοδο έντασης υψηλού επιπέδου. Μία ακόμα φορά και στις δύο πλευρές, πολλοί και πολλές σε πολλαπλά επίπεδα επιδίδονται σε ακρότητες χωρίς να ‘‘βουτούν την γλώσσα στο μυαλό τους’’ πριν τοποθετηθούν και εκφέρουν άποψη. Καθόλου παράξενο βέβαια αν συλλογιστεί κανείς/καμία, ότι σε μία διένεξη όπως αυτή των δύο χωρών η πολιτική κοινωνικοποίηση (η διαδικασία του πως κάποιος/κάποια μετατρέπεται σε πολίτη) έρχεται να διαδραματίσει σημαίνοντα ρόλο.

Στην συγκεκριμένη διαδικασία το σχολείο & η οικογένεια είναι οι πρωταγωνιστές. Για παράδειγμα στο σχολείο διδασκόμαστε θετικής φύσεως πληροφορίες για μας & αρνητικής φύσεως για τους αιώνιους αντιπάλους μας. Μόνο ηρωικές πράξεις για μας, μόνο ατιμωτικές πράξεις ο αντίπαλος μας. Αναδυόμενα συναισθήματα όπως ο φόβος, η αντιπάθεια, η έχθρα αλλά και ο ενστερνισμός απλοϊκών εικόνων-στερεοτύπων βρίσκουν την ρίζα τους στο σχολείο. Είναι λοιπόν η πολιτική κοινωνικοποίηση που δύναται να ενσαρκώσει την σημαίνουσα ρίζα διενέξεων, από αυτό το σημείο μπορούν να εκκινήσουν μέλλουσες διενέξεις.

Ας μην ‘‘παίξουμε κρυφτό’’, ο πόλεμος – η σύγκρουση στα σχολεία πολλάκις έχουν την τιμητική τους, αντίθετα η ειρήνη – η ειρηνική επίλυση διεθνών διαφορών – η έννοια του συμβιβασμού βρίσκονται στο περιθώριο. Ακριβώς με βάση αυτό το υπόβαθρο, αυτός/αυτή που υποστηρίζει λύσεις στην βάση αμοιβαίων & κοινά επωφελών συμβιβασμών εύκολα θα χαρακτηριστεί ως προδότης – μειοδότης, σίγουρα κάτι αρνητικό και όχι θετικό.

Εξαιρετικά δύσκολο εγχείρημα ‘‘να εισέλθεις στα παπούτσια του άλλου’’, ν’ αναρωτηθείς αν έχει δίκιο ο συνομιλητής σου, να κρίνεις τις θέσεις του με αντικειμενικότητα και κριτική ικανότητα μακριά από στερεότυπα, μακριά από συναισθήματα. Εξαιρετικά δύσκολο να ενστερνιστείς την πολύτιμη θέση, ότι ο αμοιβαίος & επωφελής συμβιβασμός είναι η μόνη βιώσιμη ‘‘οδός’’ για ένα ευοίωνο μέλλον.

Ταχύτατα έγινε αντιληπτό στον γράφοντα, ότι στην περίπτωση της Ελλάδας & της Τουρκίας/της Τουρκίας & της Ελλάδας τα πράγματα είναι περίπλοκα, δεν χωρούν συναισθηματισμοί, ότι όντας καταδικασμένες οι δύο χώρες από την γεωγραφία σε γειτονικά κράτη, μόνος δρόμος και με βάση το προσωπικό αξιακό σύστημα είναι η εμβάθυνση των διμερών σχέσεων, η επίλυση όλων των διμερών διαφορών στην βάση αμοιβαίων & κοινά επωφελών συμβιβασμών. Γρήγορα έγινε αντιληπτό, ότι καίριο ρόλο στην ιστορία των ελληνοτουρκικών, διαδραμάτιζε και διαδραματίζει η εικόνα που έχουμε εμείς οι πολίτες της Ελλάδας για την Τουρκία και το αντίστοιχο, όπως εύστοχα έχει αναφέρει και ο Αλέξης Ηρακλείδης, «όσο πιο πολύ σκάλιζα τα πράγματα, τόσο πιο πολύ έβγαινε στην επιφάνεια η ουσία της διαφοράς, που δεν είναι άλλη από το ότι «φοβάται ο Γιάννης/Μεχμέτ το θεριό και το θεριό τον Γιάννη/Μεχμέτ».

Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις έχουν περάσει πολλές φάσεις, θετικές & αρνητικές, έχουν χαθεί πολύτιμες ευκαιρίες επίλυσης των διμερών διαφορών όπως η περίοδος Μάρτιος 2002 – Φεβρουάριος 2004, αν με αληθινό σθένος είμαστε υπέρμαχοι της ειρήνης – της ειρηνικής επίλυσης των διεθνών διαφορών – της έννοιας του συμβιβασμού, τότε σήμερα πρέπει να αναφέρουμε σκληρές αλήθειες, να επιλύσουμε όλες τις διμερείς διαφορές στην βάση αμοιβαίων & κοινά επωφελών συμβιβασμών. Η πολιτική της ακινησίας & του στρουθοκαμηλισμού έχει κοστίσει ακριβά σε αμφότερες τις δύο χώρες.

Πρώτη σκληρή αλήθεια, δεν ευσταθεί το δόγμα της μίας και μόνης διαφοράς μεταξύ των δύο χωρών και αυτό δεν είναι υποχωρητικότητα στην Τουρκία αλλά σύνδεση με την κοινή λογική και την πραγματικότητα. Σε μία σχέση δύο κρατών ανά τον χρόνο αναδύονται πολλές διαφορές βασικές ή παρεπόμενες. Στο πλαίσιο αυτό, οι δύο χώρες μετρούν τις παρακάτω βασικές διαφορές άλλως τα παρακάτω βασικά διμερή ζητήματα:

  • Ζήτημα οριοθέτησης Αιγιαλίτιδας Ζώνης.
  • Ζήτημα οριοθέτησης Υφαλοκρηπίδας.
  • Ζήτημα οριοθέτησης Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης.
  • Ζήτημα των ορίων του Εθνικού Εναερίου Χώρου της Ελλάδας.
  • Ζήτημα της αμοιβαίας αποστρατικοποίησης νησιών Ανατολικού Αιγαίου & Μικράς Ασίας.
  • Ζήτημα των Ιμίων/Καρντάκ.

Επίσης, στην βάση των κύριων ζητημάτων προκύπτουν άλλα δύο παρεπόμενα:

  • Ζήτημα Ελέγχου Εναέριας Κυκλοφορίας.
  • Ζήτημα Επιχειρησιακού Ελέγχου του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο.

Είναι σαφές, ότι η παραπάνω απαρίθμηση είναι ενδεικτική, διότι τα πράγματα σε μία σχέση δύο χωρών δεν είναι στατικά αλλά εξελισσόμενα, για παράδειγμα ζήτημα μεταξύ των δύο χωρών θα μπορούσε να είναι και η οριοθέτηση της Συνορεύουσας/Αρχαιολογικής Ζώνης (Contiguous Zone). Κεντρικός στόχος πρέπει να είναι η αμοιβαία επωφελής επίλυση για την πρόοδο των σχέσεων των δύο χωρών.

Στις μέρες μας δεσπόζουσα θέση έχουν τα ζητήματα του Δικαίου της Θαλάσσης και σε αυτά με συνεκτικό τρόπο θα επικεντρωθούμε. Αρχικά, θα καταγράφουμε τι αναφέρει η Σύμβαση του Δικαίου της Θαλάσσης (1982) για την Οριοθέτηση της Αιγιαλίτιδας Ζώνης (ή Χωρική Θάλασσα ή Χωρικά Ύδατα, Territorial Sea), της Υφαλοκρηπίδας (Continental Shelf) & της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (Exclusive Economic Zone). Στη συνέχεια, θα εξετάζουμε ποια είναι η βέλτιστη μέθοδος επίλυσης για τα δύο κράτη.

Σε πρώτο επίπεδο έχουμε το ζήτημα της Αιγιαλίτιδας Ζώνης. Όσον αφορά την οριοθέτηση της εν λόγω θαλάσσιας ζώνης το Άρθρο 15 της Σύμβασης του Δικαίου της Θαλάσσης ορίζει τα εξής:

  • «Στην περίπτωση που οι ακτές δύο Κρατών κείνται έναντι αλλήλων ή συνορεύουν, κανένα από τα δύο Κράτη δεν δικαιούται, ελλείψει αντιθέτου συμφωνίας μεταξύ τους, να εκτείνει την χωρική του θάλασσα πέραν της μέσης γραμμής της οποίας όλα τα σημεία βρίσκονται σε ίση απόσταση από τα εγγύτερα σημεία των γραμμών βάσεως από τις οποίες μετράται το εύρος της χωρικής θάλασσας καθενός από τα δύο Κράτη. Η παραπάνω διάταξη δεν εφαρμόζεται όμως όπου λόγω ιστορικού τίτλου ή άλλων ειδικών περιστάσεων παρίσταται ανάγκη να οριοθετηθούν οι χωρικές θάλασσες των δύο Κρατών κατά διαφορετικό τρόπο».

Άρα, ο κανόνας στην οριοθέτηση της Αιγιαλίτιδας Ζώνης με βάση το Άρθρο 15 είναι η Συμφωνία μεταξύ δύο Κρατών, εν προκειμένω τα περί μονομερούς επέκτασης της Αιγιαλίτιδας Ζώνης σε 12 ναυτικά μίλια (το μέγιστο των ορίων) των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου είναι ανυπόστατα ίσως και επικίνδυνα. Αυτό που μαζί με την Τουρκία πρέπει να πράξουμε είναι σύναψη Συμφωνίας Οριοθέτησης Αιγιαλίτιδας Ζώνης, όπου θα έχουμε συμφωνημένη επέκταση των χωρικών υδάτων σε τέτοιο εύρος ναυτικών μιλίων που να μην γίνεται το Αιγαίο ‘‘ελληνική λίμνη’’ (με 12 ν.μ. κατάσταση Αιγαίου: Ελλάδα – 71.5%, Τουρκία – 08.7%, Διεθνή Ύδατα – 19.8%), να εξυπηρετείται πλήρως η βασικότατη ελευθερία της Ανοικτής Θάλασσας (High Seas) η Ελευθερία Ναυσιπλοΐας. Τώρα αυτή η Συμφωνία μπορεί να επέλθει ως αποτέλεσμα ειλικρινών & πρόσφορων διαπραγματεύσεων, άλλως μπορεί να αποτελέσει προϊόν από προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Το γνωστό σε όλους/όλες ‘‘casus belli’’ της Τουρκίας αποτελεί απόρροια του φόβου της γείτονα χώρας από τυχόν μονομερή επέκταση των χωρικών υδάτων της Ελλάδας στα 12 ν.μ., κάτι που όπως αναφέραμε θα μετέτρεπε το Αιγαίο σε ‘‘ελληνική λίμνη’’.

Εξέχουσας σημασίας μία Συμφωνία περί Οριοθέτησης Αιγιαλίτιδας Ζώνης, διότι αυτό αποτελεί σημαίνον στοιχείο για την οριοθέτηση της Υφαλοκρηπίδας, αφού το εσωτερικό όριο της Υφαλοκρηπίδας είναι το εξωτερικό όριο της Αιγιαλίτιδας Ζώνης. Η Σύμβαση του Δικαίου της Θαλάσσης στο Άρθρο 83 παράγραφος 1 για την οριοθέτηση της Υφαλοκρηπίδας ορίζει τα εξής:

  • «Η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας μεταξύ Κρατών με έναντι ή προσκείμενες ακτές πραγματοποιείται κατόπιν συμφωνίας με βάση το διεθνές δίκαιο, όπως αναφέρεται στο Άρθρο 38 του Καταστατικού του Διεθνούς Δικαστηρίου προκειμένου να επιτευχθεί μία δίκαιη λύση».

Και στην περίπτωση της οριοθέτησης της Υφαλοκρηπίδας είναι σαφές ότι ο κανόνας εκ νέου είναι η Συμφωνία μεταξύ Κρατών με στόχο μία δίκαιη λύση. Επομένως, Ελλάδα & Τουρκία είτε μπορούν μέσω διπλωματικών μεθόδων να καταλήξουν σ’ έναν αμοιβαίο & κοινά επωφελή συμβιβασμό ως συμφωνία οριοθέτησης είτε μπορούν με τη σύναψη συνυποσχετικού να προσφύγουν στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Ακόμα όμως και για την σύναψη συνυποσχετικού θα απαιτηθεί χρήση του εργαλείου των διαπραγματεύσεων. Βασικές κατευθυντήριες γραμμές σχετικά με μια Συμφωνία περί Οριοθέτησης της Υφαλοκρηπίδας θα μπορούσαν να είναι οι παρακάτω:

  • Η Συμφωνία να λάβει υπόψη το ποσοστό των παραλίων συν όλων των κατοικημένων νησιών.
  • Ισχύς της αρχής του μη εγκλωβισμού.
  • Αναλόγως των νησιών του Αιγαίου (Δυτικού & Ανατολικού) να ισχύσει είτε πλήρης είτε μειωμένη είτε μηδενική επήρεια προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος της δίκαιης λύσης.
  • Πλήρης σεβασμός των ζωτικής φύσεως συμφερόντων ασφαλείας των δύο Κρατών.

Ένα ακόμα σημαίνον ζήτημα σχετικό με την Συμφωνία Οριοθέτησης της Υφαλοκρηπίδας είναι αυτό της συνεκμετάλλευσης. Η λύση της συνεκμετάλλευσης στο ζήτημα της Υφαλοκρηπίδας μπορεί να υπάρξει υπό εξαιρετικά συγκεκριμένες συνθήκες  (τρεις περιπτώσεις: α: λύση εναλλακτική στην περίπτωση δυσκολίας συμφωνίας για οριοθέτηση, β: λύση στο πλαίσιο μιας οριοθέτησης, γ: τρόπος αντιμετώπισης περιπτώσεων όπου τα κοιτάσματα πετρελαίου ή αερίου βρίσκονται ακριβώς εκεί που έχει χαραχθεί η γραμμή οριοθέτησης δηλαδή το θαλάσσιο σύνορο μεταξύ των Υφαλοκρηπίδων). Η μέθοδος της συνεκμετάλλευσης είναι εξαιρετικά θετική και αναγκαία αν στο Αιγαίο βρεθεί μία εκ των άνω περιπτώσεων, κακώς διεξάγεται μια εν γένει δαιμονοποίηση της. Μέχρι σήμερα υφίστανται τουλάχιστον επτά παραδείγματα συνεκμετάλλευσης. Μία πρόνοια για συνεκμετάλλευση θα προάγει έτι περαιτέρω το πνεύμα συνεργασίας για κοινό όφελος μεταξύ των δύο χωρών.

Τρίτο σημαίνον ζήτημα αποτελεί η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη και η οριοθέτηση της. Το Άρθρο 74 παράγραφος 1 της Σύμβασης του Δικαίου της Θαλάσσης ορίζει τα εξής:

  • «Η οριοθέτηση της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης μεταξύ Κρατών με έναντι ή προσκείμενες ακτές πραγματοποιείται κατόπιν συμφωνίας με βάση το Διεθνές Δίκαιο, όπως ορίζεται στο Άρθρο 38 του Καταστατικού του Διεθνούς Δικαστηρίου προκειμένου να επιτευχθεί μία δίκαιη λύση».

Ο κανόνας της Συμφωνίας ισχύει και στην διαδικασία οριοθέτησης της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης. Μία ειλικρινής & ουσιαστική διαπραγματευτική διαδικασία με στόχο την επίτευξη Συμφωνίας στην βάση αμοιβαίων & κοινά επωφελών συμβιβασμών είναι για μία ακόμη φορά η βέλτιστη δυνατή λύση για την Ελλάδα & την Τουρκία/την Τουρκία & την Ελλάδα. Όπως δε σε περίπτωση μη επίτευξης Συμφωνίας πάντα υφίσταται η οδός της Χάγης.

Advertisement

Δεύτερη λοιπόν σκληρή αλήθεια με βάση τα άνωθεν στοιχεία, το Διεθνές Δίκαιο της Θαλάσσης δεν δικαιολογεί το όλον των ελληνικών θέσεων ειδικά τα μαξιμαλιστικά στοιχεία. Είναι δε προφανές ότι και η Τουρκία έχει δικαιώματα.

Εδώ ας κάνουμε κάποιες χρήσιμες επισημάνσεις όσον αφορά τις θαλάσσιες ζώνες στις οποίες έγινε αναφορά. Στην Αιγιαλίτιδα Ζώνη ένα κράτος ασκεί πλήρη κυριαρχία (νομοθετική – εκτελεστική – δικαστική). Στην Υφαλοκρηπίδα και την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη ένας κράτος ασκεί κυριαρχικά δικαιώματα (υφίσταται διαφορά μεταξύ κυριαρχικών δικαιωμάτων Υφαλοκρηπίδας & ΑΟΖ), τα κυριαρχικά δικαιώματα δεν αποτελούν κυριαρχία αλλά δικαιώματα ειδικού σκοπού (εξερεύνησης & εκμετάλλευσης).

Το Διεθνές Δίκαιο της Θαλάσσης είναι κατεξοχήν ένα πολιτικό δίκαιο, και ως τέτοιο προάγει την μέθοδο των Συμφωνιών και αντιμάχεται τις μονομερείς πράξεις. Ελλάδα & Τουρκία/Τουρκία & Ελλάδα μπορούν & πρέπει να επιλύσουν όλες τις διμερείς διαφορές τους, την στιγμή που θα συνδιαλεχθούν με ειλικρίνεια και ουσία, την στιγμή που θα επιδιώξουν μακριά από μαξιμαλιστικές θέσεις αμοιβαίους και κοινά επωφελείς συμβιβασμούς. Είναι ώρα για ουσιαστικό διάλογο και ουσιαστικές – εις βάθος διαπραγματεύσεις για λύσεις που θα έχουν θετικά αποτελέσματα και για τις δύο χώρες. Το Αιγαίο μπορεί & πρέπει να καταστεί ένα θαλάσσιο πεδίο συνεννόησης & συνεργασίας ανάμεσα στην Ελλάδα & την Τουρκία/την Τουρκία & την Ελλάδα.

Τρίτη σκληρή αλήθεια, η βέλτιστη οδός είναι οι αμοιβαίοι & κοινά επωφελείς συμβιβασμοί, όχι οι μονομερείς ενέργειες.

Η ιστορία διδάσκει και γυρίζοντας το ρολόι του χρόνου πίσω, το 1930 μόλις 8 χρόνια μετά τα γεγονότα της Μ. Ασίας οι Ελευθέριος Βενιζέλος & Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ/Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ & Ελευθέριος Βενιζέλος σύνηψαν την 30η Οκτωβρίου 1930 το περίφημο Ελληνοτουρκικό Σύμφωνο Φιλίας, Ουδετερότητας, Συνδιαλλαγής & Διαιτησίας, το οποίο θα διάνοιγε την θετικότερη περίοδο διμερών σχέσεων των δύο χωρών μέχρι το 1954. Την 17η Ιουνίου του 1930 σε μία ιστορική συνεδρίαση της Βουλής των Ελλήνων ο Ελευθέριος Βενιζέλος θα αναφέρει μεταξύ άλλων τα παρακάτω:

  • «Έχομεν ακόμη, Τούρκοι και Έλληνες, υπέρτατον συμφέρον να γνωρίζουν εκείνοι οι οποίοι μπορεί να ευρεθούν μίαν ημέραν εις αντίθετον προς το έτερον των δύο Κρατών ότι δεν δύνανται να υπολογίσουν εις εκμετάλλευσιν της άλλοτε μεταξύ αυτών εχθρότητος. Τούτο είναι μέγα πολιτικόν συμφέρον και διά τα δύο Κράτη. Ευτυχώς οι ηγέται της σημερινής Τουρκίας έχουν σαφέστατην αντίληψιν ότι η παγίωσις της φιλίας των δύο Εθνών εξυπηρετεί άριστα τα συμφέροντα αμφότερων. Είμαι βέβαιος ότι την πεποίθησιν την οποίαν επί του σημείου τούτου έχομεν ημείς εδώ συμμερίζονται απολύτως και οι κυβερνήται της Τουρκίας. Και δια τούτο, κύριοι ζητώ από την Βουλήν την κύρωσιν του υποβαλλομένου νομοσχεδίου, την επιψήφισιν αυτού, δια του οποίου κυρούται η τελευταίως υπογραφείσα εν Αγκύρα σύμβασις. Ζητώ τούτο με την πεποίθησιν ότι η συμφωνία αυτή δεν αποτελεί το τέρμα των διαπραγματεύσεων με την Τουρκία αλλά αποτελεί, αντιθέτως, ως είπον προ ολίγου, την αρχήν μιας νέας ιστορικής περιόδου δια τας σχέσεις των δύο Κρατών και διά την εξασφάλισιν και ευημερίαν της Εγγύς Ανατολής».

Όταν οι πολιτικοί βλέπουν μπροστά και δεν λογαριάζουν το εφήμερο πολιτικό κόστος, όπως έγινε και με την Σπουδαία Συνθήκη των Πρεσπών, και όταν προσανατολίζονται στην επίτευξη λύσεων με οφέλη και για τις δύο πλευρές χωρίς νικητή-ηττημένο, τότε μόνον υφίσταται ευοίωνο μέλλον.

Ώρα λοιπόν για σκληρές αλήθειες & το κλειδί για την επίλυση των διμερών διαφορών προς όφελος των λαών της Ελλάδας & της Τουρκίας/της Τουρκίας & της Ελλάδας είναι οι Αμοιβαίοι & Κοινά Επωφελείς Συμβιβασμοί.

Πηγές-Βιβλιογραφία:

Ηρακλείδης, Α. (2007). Άσπονδοι Γείτονες: Ελλάδα και Τουρκία: Η διένεξη του Αιγαίου. Αθήνα: Ι. Σιδέρης.

Ηρακλείδης, Α. (2011). Ανάλυση και επίλυση συγκρούσεων: μία εισαγωγή. Αθήνα: Ι. Σιδέρης.

Ιωάννου, Κρ. & Στρατή, Α. (2013). Δίκαιο της Θάλασσας. (4η εκδ.). Αθήνα: Νομική Βιβλιοθήκη.

Ρούκουνας, Ε. (2015). Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο. (2η εκδ.). Αθήνα: Νομική Βιβλιοθήκη.

Σβολόπουλος, Κ. (2008). Η Ελληνική Εξωτερική Πολιτική: 1900-1945. (Τόμος Α΄). (15η εκδ.). Αθήνα: Εστία.

Σισιλιάνος, Λ.-Α. & Παζαρτζή, Φ. & Κυριακόπουλος, Γ. & Γιόκαρης, Α. & Γαβουνέλη, Μ. (2012). Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο: Κείμενα & Πρακτική. Αθήνα: Νομική Βιβλιοθήκη.

Τούντα – Φεργάδη, Α. (2005). Θέματα Ελληνικής Διπλωματικής Ιστορίας: 1912-1941. Αθήνα: Ι. Σιδέρης.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Next Post

Γιατί έχει σημασία ο χάρτης της ενέργειας στην περιοχή του Καυκάσου

Όσο συνεχίζονται και κλιμακώνονται οι στρατιωτικές επιχειρήσεις, τόσο απειλούνται οι ευρωπαϊκές, αλλά και οι παγκόσμιες αγορές πετρελαίου, σε ένα έτος που έχει ήδη αναδειχθεί σημαδιακό για αυτές.

Κάνε εγγραφή