Η αλαζονεία της εξουσίας και η εξουσία της αλαζονείας: Πολεμική ανταπόκριση από την εποχή της κανονικότητας

Α. Η αλαζονεία της εξουσίας.

Η άνοδος της Νέας Δημοκρατίας στη διακυβέρνηση της χώρας είχε, ανάμεσα στα βασικά προτάγματα, την «πάταξη της ανομίας» και «την αποκατάσταση του αισθήματος ασφάλειας των πολιτών».

Η πολιτική αυτή δέσμευση της ΝΔ ήταν αποτέλεσμα μιας υπαρκτής εντός της ελληνικής κοινωνίας πεποίθησης ότι η Ελλάδα ήταν μια χώρα μη ασφαλής. Την πεποίθηση αυτή εδραίωσαν ή, καλύτερα, προκάλεσαν δύο κυρίως παράλληλα αφηγήματα: το μεταναστευτικό και ο πολιτικός ακτιβισμός.

Τα δύο αυτά παράλληλα αφηγήματα κατέληξαν να γίνουν βίωμα και συνείδηση για μεγάλη μερίδα της ελληνικής κοινωνίας μέσα από μια ολιστική επικοινωνιακή στρατηγική του μιντιακού συστήματος που κατόρθωσε να εμφανίσει την κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα -λίγο έως πολύ, έμμεσα ή και άμεσα- ως υπαίτιο του εγκλήματος. Σε αυτό φυσικά βοήθησε και η ίδια η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, δια της –εμμονικής, πολλές φορές- αντιμετώπισης της ασφάλειας ως καταστολής και όχι ως λαϊκού δικαιώματος.

Το πρόβλημα, βέβαια, είναι ότι τα αφηγήματα αυτά είναι αβάσιμα και ανήκουν στη σφαίρα της επικοινωνιακής πραγματικότητας.

Και εξηγούμαι:

Το μεν μεταναστευτικό δαιμονοποιήθηκε, ενώ κάθε μεμονωμένο περιστατικό με θύτη αλλοδαπό λάμβανε δυσανάλογη δημοσιότητα. Περισσότερο προκαλούσε ανασφάλεια σε μέρος του πληθυσμού η συμβίωση -αυτή καθ’αυτή- με πρόσφυγες και μετανάστες και ο δικαιολογημένος -ως ένα βαθμό- φόβος απέναντι στο διαφορετικό και το εξαθλιωμένο, κάτι που φυσικά συνεχίζεται και σήμερα και κάτι που πάντα θα συμβαίνει σε όλα τα μεγάλα αστικά κέντρα. Η λύση σε αυτό το φαινόμενο δεν είναι η καταστολή, αλλά πρωτίστως η κοινωνική πολιτική με σκοπό την ένταξη.

Στον δε πολιτικό ακτιβισμό ζήσαμε και ζούμε μια απολύτως εμμονική, στερεοτυπική και μυωπική αντιμετώπιση τόσο από τα ΜΜΕ, όσο και από τη Νέα Δημοκρατία, η οποία φυσικά πηγάζει από τις ιδεολογικές περγαμηνές τους. Οι παραστάσεις διαμαρτυρίας βαπτίσθηκαν τραμπουκισμοί,  τα φυλλάδια και τα τρικάκια βαπτίσθηκαν όπλα, οι μπογιές από «πταίσμα» ανήχθησαν σε «κακούργημα», οι ελεύθεροι κοινωνικοί χώροι (πολλοί εκ των οποίων με σημαντικό κοινωνικό έργο) παρουσιάστηκαν και παρουσιάζονται σαν μήτρες της διεθνούς τρομοκρατίας και του οργνανωμένου εγκλήματος, ενώ ολόκληρες περιοχές της χώρας παρουσιάστηκαν σαν εμπόλεμη ζώνη. Αυτό το τελευταίο μάλιστα έλαβε και κωμικά χαρακτηριστικά: δε μπορώ να ξεχάσω τη γιαγιά μου όταν δήλωσε έξαλλη με την κατάσταση στα Εξάρχεια. Με τη σημείωση ότι η γιαγιά μου δεν έχει επισκεφθεί ποτέ τα Εξάρχεια!

Είχαμε, εν ολίγοις , μια συστηματική διαστρέβλωση της πραγματικότητας, όπου μεμονωμένα και απολύτως καταδικαστέα περιστατικά αναγάγονταν σε μείζον κοινωνικό πρόβλημα. Ζήσαμε και ζούμε τη δυσμένεια της είδησης έναντι της ιδεολογικής τύφλωσης. Όπου η πραγματικότητα δεν ταίριαζε με το κυρίαρχο αφήγημα, τόσο το χειρότερο για την ίδια την πραγματικότητα.

Αυτό λοιπόν που περιγράφω παραπάνω αποτέλεσε το γόνιμο έδαφος, την αναγκαία και ικανή συνθήκη για την ανάπτυξη ενός πολυεπίπεδου σχεδίου αυταρχισμού, την υλοποίηση του οποίου έλαβαν -ως εργολαβία και με απευθείας ανάθεση- τα Σώματα Ασφαλείας και τα ΜΜΕ. Οι μετανάστες και οι «μπάχαλοι» ανήχθησαν στους χρήσιμους «βαρβάρους», στο αίμα των οποίων θα προστρέχει πάντα η εξουσία όταν θέλει να αλλάξει την ατζέντα ή/και να ικανοποιήσει τα σαδιστικά ένστικτα των κυρΠαντελήδων που συνθέτουν το εκλογικό ακροατήριό της.

Advertisement

Β. Η εξουσία της αλαζονείας.

Μέχρι εδώ κυριάρχησε το φάσμα της αλαζονείας της εξουσίας. Η κυβέρνηση και οι ένστολοι υλοποιητές της στρατηγικής της λειτούργησαν με καινοφανή αλαζονεία και δίχως ίχνος αναστολής απέναντι στους χρήσιμους «βαρβάρους» που «ήσαν μια κάποια λύσις». Η εμφάνιση όμως της πανδημίας και η λήψη αναγκαίων μέτρων περιστολής των ατομικών και κοινωνικών ελευθεριών, σε συνδυασμό με τη διαρκή και αναντίρρητη επίκληση της  συνθήκης  της «έκτακτης ανάγκης» προσέδωσε στην κυβέρνηση και στους ένστολους υλοποιητές της στρατηγικής της μια ευχή και μια κατάρα. Την ευχή να σχεδιάσουν, νομοθετήσουν, υλοποιήσουν και εκτελέσουν ό,τι και όπως θέλουν και την ίδια κατάρα.

Και ισχυρίζομαι ότι το να σχεδιάζεις, να νομοθετείς, να υλοποιείς και να εκτελείς ό,τι και όπως θες αποτελεί ταυτόχρονα  ευχή και κατάρα, επειδή αφενός σου δίνει  υπερδυνάμεις αλλά, αφετέρου, σου προσδίδει και βέβαιη αλαζονεία. Και η υπέρμετρη αλαζονεία, την οποία με βεβαιότητα απέκτησε και επέδειξε η κυβέρνηση, οδήγησε στην αντιστροφή του status quo εντός της ίδιας: έχει πλεόν υποταχθεί η εξουσία στην αλαζονεία.

Τόσο τα στελέχη της κυβέρνησης όσο και οι ένστολοι υλοποιητές  άγονται και φέρονται αποκλειστικά υπό τη μέθη της αλαζονείας , γι΄αυτό και πλέον εκτρέπονται ανοιχτά και κυνικά, μετατρέποντας τη μέχρι πρότινος ευχή σε κατάρα.

                Δε λογοδοτούν, δεν απολογούνται, δεν αναθεωρούν, δε ζητούν συγγνώμη, δεν ανακαλούν, δε διορθώνουν: επιβάλλουν. Η επιβολή που αναδύεται μέσα από τη δράση της κυβέρνησης (τόσο στο πεδίο της εκτελεστικής, όσο και στο πεδίο της νομοθετικής εξουσίας) είναι πλέον ο ελέφαντας μέσα στο δωμάτιο που κανένας δε μπορεί να αγνοήσει την ύπαρξή του. Σε αυτή την βάση προέκυψε η ανακοίνωση-καταπέλτης της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων κατά της κυβέρνησης και, φυσικά, το αρραγές αντικυβερνητικό μέτωπο της αριστεράς που είναι βέβαιο ότι δεν αποτέλεσε πυροτέχνημα, αλλά την αρχή ενός κύκλου συντονισμένης, αν όχι κοινής, δράσης.

Η κυβέρνηση επί της ουσίας… εκβίασε την σύγκρουση, εκβίασε τη συσπείρωση των αντιπάλων της, εκβίασε να αναμετρηθεί σε τόπο και στιγμή που δε τη συμφέρει, εκβίασε την ίδια την πολιτική της απομόνωση. Και στο ίδιο μοτίβο αυτοκαταστροφής θα συνεχίσει, αφού είναι πλέον τυφλωμένη και εξουσιάζεται από την αλαζονεία της.

Η αλαζονεία, όμως, δεν είναι μόνο αυτοκαταστροφική. Είναι και επικίνδυνη για τους θεσμούς,  την κοινωνική συνοχή,  την ομαλότητα και τη σταθερότητα , ιδιαίτερα σε συνθήκες μιας ανεξέλεγκτης πανδημίας, όπως αυτή που ζούμε, με ευθύνη της κυβέρνησης. Στην κατεύθυνση αυτή, αποτελεί μονόδρομο για τους δημοκρατικούς πολίτες και τα δημοκρατικά κόμματα να αποτελέσουν το ρόλο του εγγυητή της κοινωνικής ειρήνης και του ίδιου του δημοκρατικού πολιτεύματος, μέσα από την ενεργό δράση και συμμετοχή τους.

«Ο πλούτος φέρνει τον κορεσμό και ο κορεσμός την ύβριν»,  Σόλων

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Next Post

Η Ελληνική Οδύσσεια: Δέκα Χρόνια Κρίσης

Τις τελευταίες δύο εβδομάδες πραγματοποιήθηκε η μεγαλύτερη συνάντηση νέων οικονομολόγων-επιστημόνων στα πλαίσια του εναρκτήριου συνεδρίου της ομάδας Young Scholars Initiative (YSI), μιας πρωτοβουλίας που προσπαθεί να φέρει κοντά νέους επιστήμονες. Στα πλαίσια του συγκεκριμένου συνεδρίου είχα την τιμή να παρουσιάσω την εργασία μου για την Ελληνική οικονομία και την κρίση […]

Κάνε εγγραφή