Η θέση των ηγετών στην σύγχρονη μετά-ιδεολογική εποχή του πραγματισμού

Του Φώτη Κυζάκη

Για να εξετάσουμε την θέση των ηγετών στην σύγχρονη εποχή του πραγματισμού και της μετά-ιδεολογίας είναι απαραίτητο να κάνουμε μια ιστορική αναδρομή στα κύρια ρεύματα κυριαρχίας από την δεκαετία του 1970 μέχρι και σήμερα. Αυτό είναι πολύ σημαντικό έτσι ώστε να δούμε ποια είναι η θέση των ηγετών διαχρονικά στο τρίπτυχο κοινωνία-ηγέτης-κόμμα και έπειτα να απαντήσουμε στο ερώτημα «γιατί κόμματα και ηγέτες κατορθώνουν όχι μόνο να κερδίσουν συγκυριακά την εξουσία, αλλά και να την διατηρήσουν για πολλά χρόνια».

Τα αίτια όμως αυτού του φαινομένου είναι πανευρωπαϊκά (καθόλου απίθανο και παγκόσμια αν κοιτάξουμε την Αμερική) και αν θέλουμε να δούμε την ιδιότυπη ελληνική περίπτωση είναι απαραίτητο να την εντάξουμε στο ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο.

Αρχικά, η πρώτη φάση έχει την σφραγίδα της ιδεολογίας, της κυριαρχίας των ιδεών και συγκεκριμένα μίας ιδεολογίας, αυτής του νεοφιλελευθερισμού και της απαρχής της Νέας Δεξιάς. Αυτή η εποχή της έντονης ιδεολογικοποίησης και άρνησης του κρατισμού οφειλόταν κυρίως στην ευνοϊκή περίοδο του Ψυχρού Πολέμου. Στην συνέχεια η δεύτερη φάση αρχίζει με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και την άμβλυνση των έντονων ιδεολογικών διαφορών. Εδώ είναι που ανέρχεται η νέα Κεντροαριστερά του Τόνυ Μπλερ και του Μπιλ Κλίντον, η οποία οικειοποιήθηκε ιδέες της Κεντροδεξιάς και έγινε φιλελεύθερη στα οικονομικά και πιο κεντρώα στα κοινωνικά ζητήματα. Στην τρίτη φάση, η Κεντροδεξιά αντεπιτέθηκε και οικειοποιήθηκε τις κεντρώες απόψεις της νέας Κεντροαριστεράς αφήνοντας πίσω από την νεοφιλελεύθερη τάση της. Τέταρτη και τελευταία φάση είναι αυτή που διανύουμε, είναι η φάση της σύγκλισης ιδεών με κοινό στόχο την ανάπτυξη και την κοινωνική ευημερία. Και τα δύο ρεύματα πια χαρακτηρίζονται από πραγματισμό και κεντρώα ανοίγματα και συνεχώς οικειοποιούνται το ένα τα όπλα του άλλου.

Και εδώ έρχεται το ερώτημα: Αφού πλέον δεν υπάρχουν σαφή όρια στις ιδεολογίες, πως δομείται ο ανταγωνισμός και τελικά η κυριαρχία;

Advertisement

Η απάντηση σε αυτήν την ερώτηση είναι όλο το θέμα της έρευνας. Αφού τα προγράμματα των παρατάξεων φαίνονται να γίνονται όλο και πιο κοινά, δεν είναι η ιδεολογία που κρίνει τις εκλογές και συνεπώς και την διαμόρφωση ρευμάτων στην κοινωνία, αλλά αντιθέτως άλλοι παράγοντες, όπως η εμπιστοσύνη και η ασφάλεια, είναι αυτοί που στην σύγχρονη εποχή χειραγωγούν ιδεολογικά την κοινωνία. Ακριβώς αυτή η ανάγκη για εμπιστοσύνη και ασφάλεια είναι αυτή που αυξάνει την σημασία των πολιτικών προσωπικοτήτων στον εκλογικό και κομματικό ανταγωνισμό.

Συνεπώς είναι φανερό ότι στην εποχή, που οι αρχές και οι ιδέες των μεν και των δε, δεν φαίνεται να έχουν και μεγάλη διαφορά, η αξία του ηγέτη είναι αυτή που κινεί τα νήματα.

*Σημαντικό ερέθισμα το βιβλίο του Γιάννη Λούλη, Πολιτική Κυριαρχία

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Next Post

Αλέξης Τσίπρας: Από το "Λένιν του Αιγαίου" στην ενηλικίωση

Του Φώτη Κυζάκη Η κοινή γνώμη αποδοκίμασε το 2012 τα δύο μεγάλα κόμματα και έφερε στην εξουσία ή στο προσκήνιο της, ένα μικρό μέχρι τότε κόμμα. Ακριβώς γιατί τα μεγάλα «ιστορικά» κόμματα ήταν παθογενή και είχαν κάνει και τα δύο το κύκλο τους, ήρθε η σειρά, η συσσωρευμένη ενέργεια του […]

Κάνε εγγραφή