Η μητρότητα ως ελεύθερη επιλογή

Με αφορμή εξώφυλλο αθλητικού περιοδικού, φούντωσε ξανά η συζήτηση γύρω από τις εκτρώσεις, και κατά πόσο αυτές αποτελούν δικαίωμα ή μη.
Καταρχάς θα πρέπει να γίνει σαφές ότι το αν θα φέρει κάποιος στη ζωή ένα παιδί αποτελεί αποκλειστικά δική του ΕΠΙΛΟΓΗ και ΑΠΟΦΑΣΗ.
Η γέννηση ενός παιδιού συνιστά μια πράξη με αμετάκλητα αποτελέσματα.
Πρωτίστως για τον/την/τους γονείς, οι οποίοι αποκτούν μιαν ισόβια δέσμευση.
Δέσμευση απέναντι στο έμβρυο, να του παρέχουν προστασία και αγωγή, ισόβια.
Δέσμευση απέναντι στο κράτος, να δομήσουν ένα νέο πολίτη, ικανό να το υπηρετήσει.
Δέσμευση απέναντι στην κοινωνία, να δημιουργήσουν έναν άνθρωπο που θα μπορεί να ενταχθεί σε αυτή.
Αντίστροφα, δεσμεύσεις δημιουργούνται και για το κράτος. Δεσμεύσεις ως προς την προστασία των γονέων και του βρέφους. Ιδιαίτερες είναι οι δεσμεύσεις που δημιουργούνται στο κράτος ως προς την προστασία της μητέρας και της μητρότητας εν γένει. Τόσο το Διεθνές και το Ευρωπαϊκό, όσο και το Εθνικό Δίκαιο κάνουν ειδικές αναφορές στην υποχρέωση του κράτους για την προστασία της μητρότητας καθ’αυτής, αλλά και στην υποχρέωση για προστασία της οικογένειας ευρύτερα.
Το πρώτο ερώτημα, λοιπόν, που γεννάται, είναι εάν το ίδιο το κράτος τηρεί τις δεσμεύσεις του. Και είναι ένα ερώτημα που ασφαλώς θέτει στον εαυτό της κάθε έγκυος γυναίκα, όταν βρίσκεται σε δίλημμα για το αν θα “κρατήσει” το παιδί ή αν θα προχωρήσει σε τερματισμό της κύησης.
Διότι αν δεν θέλουμε τις εκτρώσεις/αμβλώσεις, τότε θα πρέπει να δώσουμε σε όλες τις γυναίκες τις προϋποθέσεις για να μπορούν να γεννήσουν τα παιδιά τους, εάν φυσικά το επιθυμούν.
Η κοινωνική περιθωριοποίηση των νέων μητέρων, η εργασιακή απομόνωση των νέων γυναικών ως εν δυνάμει μητέρων, η γυναικοκτονίες και η έμφυλη βία, η απουσία του (κοινωνικού) κράτους, η κοινωνική περιθωριοποίηση των μονογονεϊκών οικογενειών κ.ά. συνιστούν μερικούς μόνο από τους λόγους, για τους οποίους χιλιάδες γυναίκες εξαναγκάζονται σε έκτρωση.
Εδώ φυσικά δεν πρέπει να παραλείψουμε να αναφέρουμε το σκοτεινό ρόλο της Εκκλησίας, η οποία αρνείται να βαπτίσει παιδιά εκτός γάμου, διεγείροντας έτσι τα συντηρητικά ανακλαστικά της κοινωνίας, ιδίως στην επαρχία.
Επομένως, πως μπορεί να απαιτείται από μια γυναίκα να γεννήσει το παιδί της, ακόμα κι αν το θέλει, όταν γνωρίζει ότι οικονομικά, εργασιακά και κοινωνικά δεν θα έχει βοήθεια από την οργανωμένη πολιτεία και, αντίθετα, είναι πολύ πιθανό να βρει την ίδια την πολιτεία απέναντί της (π.χ. υπολογισμός τέκνου ως.. τεκμηρίου κ.λπ.) ;

Μια διαφορετική περίπτωση είναι οι ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες.

Αποτέλεσμα απουσίας αντισύλληψης ή λανθασμένης μεθόδου αντισύλληψης, αποτέλεσμα βιασμού και κακοποίησης, αποτέλεσμα αποπλάνησης και εκμετάλλευσης, αποτέλεσμα εξαφάνισης του πατέρα ή άρνησης από αυτόν να αναλάβει τις ευθύνες του, χιλιάδες γυναίκες ΔΕΝ ΕΠΙΘΥΜΟΥΝ να φέρουν στον κόσμο το έμβρυο που εκ παραδρομής κυοφορούν.
Στις περιπτώσεις αυτές, ακόμα και αν υπάρχει η οικονομική και κοινωνική άνεση για τη στήριξη της μητρότητας, υπάρχει η δεδηλωμένη επιθυμία της μητέρας να τερματιστεί η κύηση.
Το βασικό ερώτημα εδώ είναι πως μπορεί να απαιτείται από μια γυναίκα να φέρει στον κόσμο ένα παιδί που δεν επιθυμεί. Το δε επιχείρημα που προβάλλεται, περί υιοθεσίας του παιδιού, είναι προφανώς αίολο και αβάσιμο, αφού υπάρχουν χιλιάδες παιδιά που περιμένουν να τεκνοθετηθούν και ελάχιστες οικογένειες που επιθυμούν να τεκνοθετήσουν. Είναι τουλάχιστον ανόητο να πιέζουμε γεννήσεις που θα καταλήξουν σε περισσότερα παιδιά προς τεκνοθεσία, τη στιγμή που δεν μπορούμε να βρούμε από μια οικογένεια για οσα παιδιά είναι ήδη ορφανά ή με ακατάλληλους κηδεμόνες.
Και φυσικά, στο σημείο αυτό, δεν μπορεί να μην αναφερθεί η υποκρισία ορισμένων, που ενώ ωρύονται για τις εκτρώσεις και τα ορφανά παιδιά, καταψηφίζουν και δεν αναγνωρίζουν το δικαίωμα των ομόφυλων ζευγαριών στην τεκνοθεσία.
Τι πιο οξύμωρο από το να προσποιείσαι τον ευαίσθητο στα δικαιώματα των παιδιών και ταυτόχρονα να αποκλείεις οικογένειες από την τεκνοθεσία λόγω του σεξουαλικού προσανατολισμού των γονέων, αφήνοντας χιλιάδες παιδιά σε ακατάλληλα περιβάλλοντα, σε ιδρύματα που υπολειτουργούν και οικογένειες που τα κακοποιούν.

Advertisement

Ακόμα ένα οξύμωρο και αντιφατικό στη στάση ορισμένων, είναι ότι τάσσονται κατά των εκτρώσεων τη στιγμή που τάσσονται και κατά… της αντισύλληψης! Από τη μία ξορκίζουν τη διδασκαλία της αντισύλληψης στα σχολεία για να αποφεύγονται οι ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες και, από την άλλη, επιθυμούν την απαγόρευση των εκτρώσεων στις ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες. Τρικυμία εν κρανίω.


Καταλήγοντας, θα πρέπει να γίνει σαφές ότι η γέννηση ενός παιδιού είναι απόφαση της γυναίκας που το κυοφορεί.
Και εφόσον η γυναίκα επιθυμεί να το γεννήσει, είναι υποχρέωση του κράτους να την προστατεύσει τόσο κατά τη διαδικασία της κύησης, όσο και μετά από αυτή, σε όλη την πορεία της μητρότητας.
Και φυσικά, όσοι ενδιαφέρονται για τα δικαιώματα των παιδιών, θα πρέπει να ασχοληθούν με όσα παιδιά είναι ήδη γεννημένα και είτε μεγαλώνουν σε ακατάλληλο περιβάλλον, είτε αδυνατούν να τεκνοθετηθούν από οικογένειες που επιθυμούν να τους προσφέρουν αγάπη.

One thought on “Η μητρότητα ως ελεύθερη επιλογή

  1. Εξαιρετική η προσέγγιση σας κ. Κορσαββιδη.
    Το ότι είστε ένας νέος άντρας και σκέφτεστε έτσι είναι προς τιμήν σας.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Next Post

Στην Ελλάδα της Δεκαετίας '10

Σε λίγες μέρες ένας μεγάλος κύκλος κλείνει, μια δεκαετία τελειώνει και μια νέα κάνει την πρώτη της εμφάνιση. Τι συνέβη όμως μέσα σε όλη αυτή την δεκαετία, πως την αποτυπώνουμε και τι στίγμα άφησε πάνω μας. Η δεκαετία του 2009-2019  αφήνει μια χαίνουσα πληγή στο ρου της παγκόσμιας ιστορίας. Όλα […]

Μπορεί να σας ενδιαφέρουν

Κάνε εγγραφή