Η Προοδευτική Παράταξη οφείλει να προσαρμοστεί και να νικήσει ολοκληρωτικά το αόρατο εχθρό της διαφθοράς!

Όλοι ξέρουμε ότι το αντικείμενο της πολιτικής έχει μέσα στοιχεία κυνισμού, δικαίου της πυγμής και πολλά άλλα, αλλά αυτό που ζούμε αυτές τις μέρες είναι κάτι που έχει ξεπεράσει πολύ τα όρια.

Βλέπουμε τηλεπερσόνες να εκθειάζουν έναν άνθρωπο που ασκεί την εξουσία με άλλους τρόπους, αξιοποιώντας άλλες οδούς, στην προσπάθεια του να δημιουργήσει μια μιντιακή δικτατορία. Βλέπουμε δημοσκόπους να παρουσιάζουν δημοσκοπήσεις και να ρωτούν πόσο ρεαλιστικό βρίσκει κανείς το πρόγραμμα της αντιπολίτευσης, ενώ κάτι τέτοιο δεν είχε ερωτηθεί ούτε στην εποχή της κρίσης. Και σαν να μην έφτανε αυτό, βλέπουμε να μην σχολιάζεται καν το γεγονός ότι το ¼ των Ελλήνων πολιτών δεν γνωρίζουν καν το πρόγραμμα της αντιπολίτευσης, ή αν σχολιάζεται το σχόλιο να είναι «μάλλον το αγνόησαν». Βλέπουμε να δίνονται τεράστια ποσά σε ΜΜΕ, καναλάρχες, εφοπλιστές, ιδιοκτήτες διοδίων αλλά ελάχιστα να δίνονται στην παιδεία, στην υγεία ή στον πολιτισμό. Και αυτό σε εποχή υγειονομικής και μελλοντικής οικονομικής και ανθρωπιστικής κρίσης!

Τέτοια, και πολλά άλλα, φτάνουν και περισσεύουν για να νιώσουν οι νέοι άνθρωποι αηδία, προδοσία και απαισιοδοξία για αυτόν εδώ τον τόπο. Το να θέλουν να φύγουν από αυτήν την χώρα το συντομότερο δυνατό ακριβώς επειδή αυτό το μεταδημοκρατικό καθεστώς τους πνίγει, είναι απόλυτα φυσιολογικό. Παρόλαυτα, υπάρχει ένας λόγος, μια πιθανότητα, κάποιοι να μείνουν εδώ, για να δώσουν έναν ωραίο αγώνα για μια άλλη Ελλάδα. Αυτός είναι λόγος ονομάζεται Προοδευτική Παράταξη.

Ο μόνος λόγος που ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, το κόμμα μας, έχει φτάσει αυτήν την στιγμή εδώ που έχει φτάσει είναι η εσωστρέφεια και η δυσκολία του να ενωθεί και να επικοινωνήσει ξανά με τις μάζες.

Οι ανοιχτές συνελεύσεις ήταν ο καλύτερος τρόπος και πετύχαινε. Η αντιπολίτευση ήταν παντού και ο χτύπος της κριτικής χτυπούσε δυνατά σε κάθε μέρος της Ελλάδας. Η διεύρυνση θα πετύχαινε και πολύ σύντομα η παράταξη θα αποκτούσε ξανά γερά θεμέλια. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα γινόταν ένα κόμμα ψηφιακό και σε άμεση επικοινωνία με κάθε άνθρωπο ξεχωριστά. Και τότε ναι, θα ξαναλέγαμε από αύριο Σοσιαλισμός!

Λίγο ο κορονοϊός, λίγο οι διαφωνίες στον διάλογο για την διεύρυνση οδήγησαν την διαδικασία της, επιτρέψτε μου, «δεξιάς παρένθεσης» σε στασιμότητα.

Τώρα ωστόσο είναι η ώρα να προχωρήσει το κόμμα σε ψηφιοποίηση όλων των λειτουργιών του. Η κυβέρνηση το έκανε στους δημόσιους θεσμούς, εμείς δεν μπορούμε να το κάνουμε σε μια οργάνωση; Πρέπει να ξεφύγουμε από την γραφειοκρατία και να δημιουργηθεί μια άμεση σχέση του επικεφαλής του κόμματος με τις ΟΜ αλλά και με κάθε μέλος ξεχωριστά.

Αυτές τις δύσκολες ώρες της καραντίνας και της απομόνωσης κανείς δεν πρέπει να είναι μόνος. Και αυτό δεν το λέω με την έννοια της κοινωνικής συντροφιάς του κράτους. Το λέω με την έννοια ότι, όπως περιγράφει η Nonna Mayer στο βιβλίο της Εκλογική Συμπεριφορά, η ιδιώτευση και η απομόνωση καλλιεργούν την συντηρητική σκέψη και την συντηρητική εκλογική συμπεριφορά. Οπότε είναι ζήτημα της Προοδευτικής Παράταξης να μην μείνει κανένας μόνος.     

Advertisement

Την ίδια στιγμή, αυτό θα επιτευχθεί με διαδικτυακές ανοιχτές συνελεύσεις με τον Αλέξη Τσίπρα, τον άνθρωπο σύμβολο του σύγχρονου προοδευτικού και δημοκρατικού χώρου, όσο το δυνατόν, παρόντα. Πως θα γίνει αυτό; Είτε μέσω live video από την σελίδα του στο Facebook σε συνδυασμό με το Instagram και το Youtube είτε μέσω της πλατφόρμας του iSYRIZA. Η αλήθεια είναι ότι καταλληλότερο είναι ο συνδυασμός όλων αυτών ή τουλάχιστον η προσπάθεια για την ενίσχυση του πρώτου μέρους. Έτσι θα επιτευχθεί ξανά η επαφή με τις μάζες και την κοινωνία.

Επίσης πολύ σημαντικό, θεωρώ, είναι το άνοιγμα του ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο στους πολίτες αλλά και στους «αρμούς της εξουσίας». Η μιντιακή απομόνωση σε σημαντικό βαθμό τρέφεται από την εσωστρέφεια του κόμματος όσον αφορά την επικοινωνία. Δηλαδή το δόγμα παρακολουθούμε τα δικά μας μέσα, στηρίζουμε τα κομματικά μίντια δεν κάνει καλό στο ίδιο το κόμμα και στην παράταξη. Κανένα κόμμα εξουσίας σε δυτικού τύπου δημοκρατία, που επιτρεπόταν η ελευθερία του Τύπου, δεν στηριζόταν απλά στα δικά του Μέσα. Η ΑΥΓΗ και Το Κόκκινο είναι Μέσα ιστορικά με αδιαμφισβήτητη προσφορά, δεν γίνεται όμως να έχουν το μονοπώλιο. Εφόσον το μιντιακό περιβάλλον της τηλεόρασης είναι εμφανώς κατειλημμένο και εφόσον δεν έχουμε την εξουσία να τους «ταράξουμε στην νομιμότητα» σε τέτοιο βαθμό ώστε να πετύχουμε πολλά και γρήγορα, λόγω της συγκυρίας, απαραίτητη είναι η κυριαρχία και η ηγεμονία στα ηλεκτρονικά μέσα, που φαίνεται κατά σύνολο να παρουσιάζουν σημαντική άνοδο. Είναι αναγκαίο, δηλαδή, να στηριχθούν, μέσω προβολής ειδήσεων της αντιπολίτευσης, οι ιστοσελίδες που στηρίζουν την ανεξάρτητη ενημέρωση και που την ίδια στιγμή είναι πολύ κοντά στην νέα γενιά και στους νέους ανθρώπους.

Επιπρόσθετα, είναι εμφανής η μη προβολή του προγράμματος της αντιπολίτευσης από τα ΜΜΕ, ειδικά από το ¼ όσων δήλωσαν στην δημοσκόπηση της Marc ότι «δεν άκουσαν ή δεν ενημερώθηκαν για αυτό». Εδώ χρειάζεται κάτι πραγματικά ριζοσπαστικό. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, θεωρώ, πως πρέπει να γίνουν δύο πολύ σημαντικά βήματα: Από την μία, τυποποίηση του προγράμματος (με κεντρική διεύθυνση) για τον κορονοϊό όσων αφορά τους εργαζόμενους σε συνθήματα και καρτέλες, οι οποίες θα διαφημιστούν στο Facebook, στο Youtube και στο Instagram και γενικότερα στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Σε αυτό, μέσω για παράδειγμα σποτ, καίριο ρόλο πρέπει να έχουν οι νέοι άνθρωποι που θα συμβολίζουν το μέλλον. Μια πολιτική που αφορά το μέλλον, χρειάζεται ανθρώπους που είναι το μέλλον. Με αυτόν τον τρόπο, η έλλειψη παρουσίας στην ενημέρωση θα αναπληρωθεί με ισχυρή παρουσία στην ανθρώπινη δικτύωση.  

Από την άλλη, μια παλιά καλή πρακτική, είναι η έκδοση ενός βιβλίου ή μιας μπροσούρας για το «Κράτος Μητσοτάκη», που επίσης κατά τον ίδιο τρόπο είναι σημαντικό να τυποποιηθεί, όπως το πρόγραμμα για τους εργαζόμενους. Το καθεστώς πελατείας με τα ΜΜΕ, η σχέση με επιχειρηματίες, ο εξευτελισμός της δημοκρατίας και του κοινοβουλευτισμού και όλα όσα έγιναν και συνεχίσουν να γίνονται από τη κυβέρνηση, είναι καλό να βρίσκονται εκεί.

Ο αγώνας για μια δίκαιη Ελλάδα δεν σταματάει ποτέ. Είναι συνεχής και προσαρμόζεται στις συνθήκες. Είναι ο αγώνας για τις μεγάλες αποφάσεις της ζωής μας. Είναι η μάχη για να μην μείνει κανένας πίσω. Να προχωράμε όλοι μας όρθιοι απέναντι σε οποιαδήποτε κρίση. Σίγουρα στην πορεία θα γίνουν σφάλματα, καθαρός ουρανός, όμως, αστραπές δεν φοβάται.

Η άρνηση του αγώνα για μία άλλη Ελλάδα είναι η πρώτη ήττα στον πραγματικό πόλεμο, ενάντια στο πραγματικό αόρατο εχθρό. Η ήττα. ωστόσο, δεν είναι στα σχέδια μας!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Next Post

Μόνο αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει Ελπίδα!

Μπουμ! Η βόμβα έσκασε εν μέσω πανδημίας. Το υπουργείο παιδείας επιλέγει αυτή την χρονική περίοδο, οπού όλοι έχουν στραμμένη την προσοχή τους αλλού, να δημοσιοποιήσει τις προθέσεις του για  την κατάρτιση ενός νέου πολυνομοσχεδίου για την εκπαίδευση, που αφορά και καλύπτει όλες τις βαθμίδες. Δεν χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να […]

Κάνε εγγραφή