Μήπως τελικά “ο άνεμος της αλλαγής” μας πήρε και μας σήκωσε…;

30 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την 9η Νοέμβρη του 1989, τη μέρα που το τείχος του Βερολίνου έπεσε. 
Ήταν μια μέρα σημαδιακή, που σήμανε το τέλος του “Ψυχρού Πολέμου”, και ταυτόχρονα την αρχή του τέλους για τη Σοβιετική Ένωση και τα συμμαχικά της κράτη.
Ήταν η εποχή που οι Scorpions έγραψαν το “Wind Of Change”, το τραγούδι που “έντυσε” μουσικά τη διετία αυτή. Μια διετία που χαρακτηριζόταν από αισιοδοξία.
Τις ημέρες εκείνες, ο σοσιαλδημοκράτης πρώην καγκελάριος της Δυτικής Γερμανίας, Helmut Schmidt, είχε πει πως τα γεγονότα αυτά δεν αποτελούσαν τον καπιταλισμό, ο οποίος νίκησε τον σοσιαλισμό, αλλά αποτελούσαν απλά τη διάθεση των ανθρώπων για ελευθερία.
Η φράση αυτή συνοψίζει πολλά. Η ΕΣΣΔ και τα παραμορφωμένα εργατικά καθεστώτα, είχαν εκφυλιστεί προ πολλού, και μαστίζονταν από παντελή έλλειψη Δημοκρατίας. Ο σοσιαλισμός είχε εφαρμοστεί σε κάποιο βαθμό μόνο στις σχέσεις παραγωγής (μια ματιά στο έργο του Λ. Τρότσκι “Η Προδομένη επανάσταση” δίνει την απάντηση στο πώς και το γιατί κατέρρευσε ο “υπαρκτός”, καθώς και στο τι συνέβαινε). Οι αλλαγές του 1989 λοιπόν ήταν μια έκρηξη των λαών ενάντια στην αντιδημοκρατική γραφειοκρατία, και όχι ενάντια στις εργασιακές σχέσεις και τη μορφή των μέσων παραγωγής.
Το 1989 ήταν μια εποχή γεμάτη αισιοδοξία, χαρά και φως. Όμως, η χαρά ήταν πρόσκαιρη, και το φως έσβησε γρήγορα. 
Η Σοβιετική Ένωση, αν και εκφυλισμένη, δεν έπαυε να αποτελεί ένα αντίβαρο απέναντι στον καπιταλισμό, ένα μέτρο σύγκρισης, το οποίο ανάγκαζε τους καπιταλιστές της Δύσης να κάνουν παραχωρήσεις και να εφαρμόζουν μια μορφή κοινωνικής πολιτικής προς την εργατική τάξη. Η απουσία του αντίβαρου αυτού, έφερε την ασυδοσία…
Κι όταν το φως έσβησε, χιλιάδες ανατολικογερμανοί, τσεχοσλοβάκοι, ούγγροι κλπ έμειναν άνεργοι και δίχως καμία εξασφάλιση, και ο καπιταλισμός έμεινε μόνος του, να επιτίθεται λυσσαλέα στην εργατική τάξη σε παγκόσμιο επίπεδο…
Έτσι, 30 χρόνια μετά, εν μέσω κρίσης του καπιταλισμού, βλέπουμε τη φτώχεια, την ανεργία, τον πόλεμο, την πείνα και τη φρίκη, να μαστίζουν την ανθρωπότητα. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, βλέπουμε τον φασισμό να έχει βγει σαν ζόμπι από τον τάφο και να εξαπλώνεται…
Κάπου εδώ, μέχρι και ο μεγαλύτερος οπαδός του νεοφιλελευθερισμού, ο Φράνσις Φουκουγιάμα, αυτός που το 1989 μίλησε για το περίφημο “Τέλος της Ιστορίας” άρχισε να αναθεωρεί…
Και μέσα σ’ αυτήν την λαίλαπα εις βάρος της κοινωνίας, όλοι εμείς αρχίσαμε να αναρωτιόμαστε, μήπως τελικά αυτός “ο άνεμος της αλλαγής” μας πήρε και μας σήκωσε…

Advertisement

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Next Post

Άλογα με παρωπίδες

Στη σύγχρονη κοινωνία, δε μετρούν πια τόσο οι ικανότητες, μα το πτυχίο, το “χαρτί”. Αυτό ζητούν όλοι οι εργοδότες, δε δημόσιο κι ιδιωτικό τομέα.Αποτέλεσμα αυτού, εκατοντάδες ανίκανοι σε καίριες θέσεις. Εκατοντάδες “παπαγαλίζοντες” σε θέσεις ευθύνης, μόνο και μόνο επειδή, στη σχολή τους, μάθαιναν απ’ έξω τις αράδες του συγγράμματος και […]

Κάνε εγγραφή