Στην Ελλάδα της Δεκαετίας ’10

Σε λίγες μέρες ένας μεγάλος κύκλος κλείνει, μια δεκαετία τελειώνει και μια νέα κάνει την πρώτη της εμφάνιση. Τι συνέβη όμως μέσα σε όλη αυτή την δεκαετία, πως την αποτυπώνουμε και τι στίγμα άφησε πάνω μας. Η δεκαετία του 2009-2019  αφήνει μια χαίνουσα πληγή στο ρου της παγκόσμιας ιστορίας. Όλα τα είχε αυτή η δεκαετία, πόλεμους, εμφύλιους, μια παγκόσμιας οικονομική κρίση που διόγκωσε τις κοινωνικές αντιθέσεις, προσφυγιά και μια κλιματική αλλαγή που μας απειλεί όλους. Πλέον με ασφάλεια μπορούμε να την χαρακτηρίσουμε ως την ’’δεκαετία των μεγάλων αντιθέσεων’’

Αυτό είναι το σκηνικό που επικράτησε σε αυτή την δεκαετία στο παγκόσμιο στερέωμα. Τι συνέβη όμως με την Ελλάδα και εν τέλει πόσο επηρεάστηκε από αυτές τις διεθνής εξελίξεις; Η δεκαετία που σιγά-σιγά μας εγκαταλείπει μπορεί να περιγράφει με έναν όχι και τόσο αισιόδοξο τόνο για την Ελλάδα.

Η αυγή αυτής της δεκαετίας βρήκε την Ελλάδα χτυπημένη από μια σκληρή οικονομική κρίση, αδύναμη και αμήχανη, να μπαίνει σε έναν μαραθώνιο σωτηρίας με στόχο την ανάκαμψη της. Ο τρόπος της σωτηρίας; Μεταρρυθμίσεις. Μεταρρυθμίσεις που πρόσβαλαν την ανθρώπινη ύπαρξη και αξιοπρέπεια, αύξησαν τις κοινωνικές ανισότητες και οδήγησαν ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού στην φτώχεια, την ένδεια και την ανεργία. Σε όλη αυτή την βίαιη διαδικασία αναπροσαρμογής το πολιτικό σύστημα αποσταθεροποιήθηκε και ευτελίστηκε, με τους πολίτες να μην εμπιστεύονται πλέον κανέναν και τίποτα. Σε αυτή την συγκύρια βγήκαν στο προσκήνιο κόμματα με αναφορές σε ένα ξεχασμένο παρελθόν, σε μια ακραία και φασιστική ρητορεία που όλοι πιστεύαμε ότι άνηκαν στο μακρινό παρελθόν και δεν θα μπορούσαν να βρουν θέση στο σήμερα. Στο προσκήνιο ωστόσο αυτό δεν βγήκαν μόνο κόμματα από την άκρα δεξιά, αλλά και από τον χώρο της αριστεράς και συγκεκριμένα το κόμμα που το κατάφερε αυτό ήταν ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Ένα μικρό κόμμα της αριστεράς με μικρή απήχηση στην ελληνική κοινωνία που κατάφερε να εμπνεύσει αρχικά τον κόσμο και να τον συσπειρώσει γύρω του σε μια περίοδο οπού τα πάντα φάνταζαν ανήλιαγα και απαισιόδοξα. Κατάφερε να δώσει ίσως το σημαντικότερο, αυτό που όλοι οι άνθρωποι αναζητούν σε μια τέτοια περίοδο, Ελπίδα!. Κοιτώντας όμως πίσω και έχοντας την εμπειρία πλέον, αναλογιζόμαστε όλοι κατά πόσο τελικά, τα κατάφερε και έδωσε την πολυπόθητη ελπίδα στην βάση αυτή της κοινωνίας. Κατά πόσο άλλαξε η καθημερινότητα μας και προς ποια κατεύθυνση, ειδικότερα όταν αυτό το κόμμα αναλαμβάνει τα ινία της διακυβέρνησης αυτής της χώρας. Πως κατάφερε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α να πραγματώσει την βασική προεκλογική δέσμευση του το 2015, την επαναφορά δηλαδή της αισιοδοξίας, της ελπίδας, της αξιοκρατίας. Όλοι αυτοί είναι αρκετά βαρυσήμαντοι οροί και πολλές φόρες δυσνόητοι. Τι σημαίνει ελπίδα θα αναρωτηθεί κάποιος. Μιλώντας με την στενή φιλοσοφική, φιλολογική έννοια, Ελπίδα είναι η πίστη που έχει κάποιος ότι διαθέτει τόσο τη θέληση όσο και τον τρόπο ή τις συνθήκες ώστε να κάνει την ανθρώπινη δυστυχία, υποφερτή. Σίγουρα υπήρχε η θέληση από μεριάς του ΣΥ.ΡΙΖ.Α να το πετύχει αυτό. Το ερώτημα όμως που παραμένει είναι αν ήξερε τον τρόπο για να πετύχει μεγάλες αλλαγές. Δεν είναι ψέματα ότι ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α κατόρθωσε να στηρίξει τα κατώτερα λαϊκά στρώματα και να επιστρέψει έστω για λίγες στιγμές ένα αμήχανο μειδίαμα στον τοσο ταλαιπωρημένο κόσμο. Πόσο σταθερές ήταν όμως οι κοινωνικές μεταρρυθμίσεις που προώθησε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α όταν βλέπουμε πως η επομένη ακριβώς κυβέρνηση έχει καταργήσει και φαίνεται πως σκοπεύει να καταργήσει και άλλες θετικές νομοθετικές πρωτοβουλίες της προηγούμενης περιόδου και ο λαός δεν αντιδρά ούτε στο ελάχιστο, μέσα σε αυτή την κατάσταση, αντιθέτως μοιάζει υπνωτισμένος  μέσα σε ένα νέο δόγμα ’’Ησυχίας, Τάξης και Ασφάλειας’’.

Πλέον μπορούμε να καταλήξουμε σίγουρα στο συμπέρασμα ότι η δεκαετία του 2009-2019 κλείνει με έναν απαισιόδοξο ενδεχομένως τόνο και με την αρχή μιας νέας μάχης για δικαιώματα που κάποτε θεωρούνταν δεδομένα και πλέον απειλούνται και ακόμη μιας μάχης υπεράσπισης του διαρκώς συρρικνωμένου δημόσιου τομέα.

Ας καλωσορίσουμε λοιπόν την νέα δεκαετία με λίγο περισσότερο χαμόγελο, αισιοδοξία, φαντασία, μιλώντας για το δημόσιο του 21ου αιώνα που χρειαζόμαστε και θα άπαντα άμεσα στις ανάγκες μας, αλλά και υπερασπιζόμενοι τα βασικά μας δικαιώματα που πλέον βλέπουμε πως απειλούνται.

Advertisement

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ!

Οι απόψεις δεσμεύουν τον γράφοντα και όχι την εφημερίδα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Next Post

Είναι η Ελλάδα ο παράδεισος της παρασιτικής ολιγαρχίας;

Πέντε πόντοι χιονιού αρκούν, όπως αποδείχτηκε, για να κόψουν το εθνικό οδικό δίκτυο στη μέση. Ένα εθνικό οδικό δίκτυο, η συντήρηση του οποίου έχει ανατεθεί ως εργολαβία σε ιδιωτικές εταιρείες, κοινοπραξίες κ.ο.κ., παίρνοντας ως αντάλλαγμα τα έσοδα των διοδίων, ποσά που ξεπερνούν το δισεκατομμύριο κατ’ έτος. Θα περίμενε κανείς από […]

Κάνε εγγραφή