Το βιοπολιτικό κέντρο, η κεντρώα συναίνεση και ο Κυριάκος Μητσοτάκης

Γίνεται πολλές φορές λόγος για το εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ, για τα στελέχη αλλά και για τον ίδιο τον Κώστα Σημίτη. Πολλές φορές, πολλοί τον συνδέουν (χωρίς να εξαιρείται ο γράφων) με την νέα, υπό διαμόρφωση, πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας, των στελεχών δηλαδή του κόμματος που πρόσκεινται στον Πρόεδρο του και Πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη. Είναι οφθαλμοφανές ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης θέλει να ενισχύσει την κεντρώα μητσοτακική πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας, δίνοντας την έναν διαπαραταξιακό χαρακτήρα εντάσσοντας σε αυτήν στελέχη που άλλοτε κοσμούσαν τις θέσεις και τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ. Μην γελιόμαστε, ο εκσυγχρονισμός είναι ξεκάθαρα η κατάλληλη ιδεολογία για αυτόν τον σκοπό. Όπως είχε πει ο Νίκος Χατζηνικολάου στην ραδιοφωνική του εκπομπή πριν λίγες μέρες, ο Σημίτης είναι πίσω από όλα.

Τι είναι όμως ο εκσυγχρονισμός;

Την δεκαετία του ’90, η προσπάθεια της Αριστεράς και της σοσιαλδημοκρατίας να αυτοπροσδιορίζονται αξιακά κατέρρευσε. Δεν παρήγαγαν ποιοτικά διακριτές συλλογικές φιγούρες, αδυνατούσαν να εκφράσουν τα κοινωνικά υποκείμενα, είχαν με άλλα λόγια αποσυνδεθεί από το σκληρά ταξικό τους πρόσημο και λόγο. Θέλετε η πτώση της ΕΣΣΔ, θέλετε ο υπερφιλελευθερισμός, η παγκοσμιοποίηση; Με όλα αυτά, η Αριστερά έπρεπε να ανασυγκροτηθεί αξιακά με αρκετά μεγάλη ταχύτητα. Έπρεπε να επινοήσει νέες ιδέες που θα ανταποκρίνονταν στα πλειοψηφικά ρεύματα που είχε καθήκον να εκπροσωπήσει. Μέσα λοιπόν στον πολιτικό και κομματικό κατακερματισμό, στον κόσμο των ραγδαίων αλλαγών, η σοσιαλδημοκρατία έπρεπε να προσαρμοστεί στην άνοδο του κοινωνιακού ζητήματος ή της βιοπολιτικής. Το έθνος κράτος και τα εθνικά σύνορα βρίσκονταν σε κρίση, οι κρατικοί-εθνικοί θεσμοί ενσωμάτωσης κατέρρεαν ενώ ακόμα και η ίδια η ιδέα της αντιπροσώπευσης αποκτούσε τελείως διαφορετικό νόημα.

Με αυτόν τον τρόπο, η ταξική ανάλυση της κοινωνίας υποχώρησε παίρνοντας μαζί της και τις αξίες του δημοκρατικού σοσιαλισμού της δεκαετίας του ’80. Ο νέος κόσμος, ο οποίος ανέτελλε ήταν ο κόσμος του ατομισμού και της «απελευθέρωσης» του ατόμου από το «παθητικό» και δυσλειτουργικό κράτος. Η Αριστερά είχε μεταμορφωθεί σε μια υπόθεση της «κεντρώας πολιτικής».

Η κεντρώα πολιτική είναι η πολιτική της συναίνεσης, δεν είναι το μέσον ανάμεσα στα δύο άκρα. Αντιθέτως είναι ένας νέος δρόμος, ένας τρίτος δρόμος, ενός φορέα με βάσεις μη ταξικές, μη καθολικές και μη προνοιακές. Δίνει έμφαση στις κοινωνικές συμμαχίες για την κοινωνική δικαιοσύνη, τον διαρκή αναθεωρητισμό (Μπλέρ), στον κοινωνικό εναρμονισμό. Δεν είναι το μέσον των δύο άκρων. Είναι ακριβώς η άρνηση των δύο άκρων!

Η πολιτική της συναίνεσης και του «πραγματισμού» ταυτίζεται με την κεντρώα πολιτική, κυρίως ως χρωματισμός. Αλλιώς είναι κάτι πολύ ευρύτερο. Είναι ακριβώς η άρνηση της σύγκρουσης, των κοινωνικών ανταγωνισμών, της λαϊκής δυσανεξίας, που οδηγεί με ταχείς ρυθμούς στην απολιτικοποίηση του πολιτικού ανταγωνισμού και το «κρέμασμα» των πολιτικών παθών. Οι νέες πολιτικές ταυτότητες υπαγόρευαν ένα ανεξάρτητο άτομο, μη παθητικό, μη συγκρουσιακό, μη κοινωνικό και κυρίως μη πολιτικό. Ένα άτομο εγωιστή, αδρανοποιημένο, κυνικό και πλήρως κλεισμένο στην προσωπική του ζωή και στους τοίχους του σπιτιού του. Το κοινωνικό όραμα γίνεται προσωπική επιδίωξη!

Η κατάρρευση, λοιπόν, των ανταγωνιστικών πολιτικών ανοίγει τον δρόμο για την πολιτική ως θέαμα, για την ίδια την μεταδημοκρατία. Με τον χρόνο η εξουσία ταυτίζεται με τον πλούτο, ενώ η ίδια η κοινωνική επιρροή στις μάζες γίνεται μέσα από τον διαχυτή του θεάματος, μέσω των ΜΜΕ.

Με αυτόν τον τρόπο, φτάνουμε στον άνθρωπο που θα ένωνε όλους τους Έλληνες, στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Από το Ενωμένοι Μπορούμε μέχρι την Λίστα Πέτσα και το νομοσχέδιο για της υπαίθριες συναθροίσεις, θεωρώ επιβεβαιώνονται όλα τα παραπάνω. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είναι Δεξιός. Σε καμία περίπτωση. Τουλάχιστον όπως νοείται η σύγχρονη έννοια της Δεξιάς σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Είναι ακραία κεντρώος. Οι ρίζες της ιδεολογίας του προέρχονται από τις πολιτικές του παρελθόντος. Δεν επιθυμεί να εντάξει στην Νέα Δημοκρατία μάζες και στελέχη που παραδοσιακά βρίσκονται κοντά στην εξουσία. Θέλει να εντάξει όλο εκείνο το σύστημα που το 2012 έμεινε χωρίς αντιπρόσωπο. Το σύστημα που ήλεγχε και ελέγχει τους αρμούς της εξουσίας. Τον εκσυγχρονισμό!

Advertisement

Τον εκσυγχρονισμό όχι απλά της συναίνεσης, καθώς κανείς δεν θέλει μια πολιτική που να διχάζει. Αντιθέτως επανεντάσσει στο πολιτικό σύστημα εκείνον τον εκσυγχρονισμό, που μέσω της συναίνεσης θα έφτανε στην απολιτικοποίηση, στην αδράνεια και ουσιαστικά στο «τέλος της ιστορίας». Που θα έφτανε στον διαχωρισμό ατόμου και πολιτικής και στην δημιουργία των νόμιμων κατόχων της εξουσίας.

Άρα λοιπόν, η Προοδευτική Παράταξη αυτήν την στιγμή δεν έχει απέναντι της απλά την Δεξιά. Η Δεξιά της Μεταπολίτευσης δεν είναι απέναντι της. Έχει απέναντι της εκείνην την Δεξιά, που στην χώρα μας, όπως και την δεκαετία του ‘50 και του ’60, παίζει το χαρτί της συναίνεσης και της κοινωνικής ειρήνης, με στόχο την απολιτικοποίηση και τελικώς την διαφθορά, αδράνεια, το μονοπώλιο και την μόνιμη ιδιοκτησία της καρέκλας!

Πρέπει να γίνει παντώς κατανοητό. Δεν υπάρχει Αριστερά και Δεξιά. Υπάρχουν, από την μία οι προοδευτικές πολιτικές που απευθύνονται και έχουν στόχο της διαμόρφωση πολιτών και από την άλλη οι συντηρητικές πολιτικές της επικοινωνίας και της απολιτικοποίησης, που στόχο έχουν την διαμόρφωση καταναλωτών.

Αναφορές:

Κιουπκιολής, Α. (2006). Μεταδημοκρατία και ελληνική πολιτική. Εισαγωγή του Μεταφραστή (σ. 5-47)στο Κράουτς, Κ. (2006) Μεταδημοκρατία. Εκδόσεις Εκκρεμές. Αθήνα.  

Πανταζόπουλος Α. (2011). Λαϊκισμός και εκσυγχρονισμός 1965-2005: Απορίες και κίνδυνοι μιας μαχητικής συμβίωσης. Εκδόσεις Εστία. Αθήνα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Next Post

Οι συνυποδηλώσεις μιας αναμενόμενης ενέργειας

του Κυριάκου Περιστέρη Η προαναγγελθείσα απόφαση Ερντογάν  δεν εξέπληξε κανέναν.  Αντιθέτως κινείται εντός του πλαισίου που ο Τούρκος πρόεδρος έχει καθορίσει από μακρού χρόνου. Την μετατροπή της χώρας του σε κυρίαρχη περιφερειακή δύναμη στην ανατολική Μεσόγειο.  Σταδιακά δηλαδή η Τουρκία απομακρύνεται από την Δύση με επιταχυνόμενο ρυθμό με σκοπό την […]

Κάνε εγγραφή