Φοιτητικός συνδικαλισμός και προοδευτικό πανεπιστήμιο: ένα μήνυμα χωρίς παραλήπτη

Είναι πολύ να ζητάμε ένα ανθρώπινο και προοδευτικό πανεπιστήμιο; Ανεξάρτητο από παραγοντισμούς και σεχταριστικές πρακτικές; Ένα πανεπιστήμιο πραγματικά συνδικαλιστικό; Ένα πολιτικό πανεπιστήμιο;

Αυτό δεν είναι ουτοπία, είναι ανάγκη των καιρών μας. Είναι αναγκαιότητα, τις στιγμές της παραπληροφόρησης ή καλύτερα της συνειδητής προθυμίας για άγνοια των φοιτητών όσον αφορά το θέμα της κατάργησης του πανεπιστημιακού ασύλου. Ναι, όντως, το άσυλο ξέφυγε και εξευτελίστηκε σαν θεσμός, αλλά η λύση δεν είναι η κατάργηση του. Γιατί η κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου δεν έγινε φυσικά για την ασφάλεια των φοιτητών. Αν η αστυνομία έκανε την δουλειά της και δεν υποτασσόταν στο παρακράτος και στο κομματικό κράτος της δεξιάς ολιγαρχίας, τότε ούτε διακίνηση ναρκωτικών θα υπήρχε εντός του πανεπιστήμιου ούτε φυσικά θέμα ασφάλειας θα τιθόταν.

Κάνουν κάτι πάρα πολύ απλό: Το ίδιο που συμβαίνει και με την ΔΕΗ. Υποβαθμίζουν το πανεπιστήμιο όσον αφορά τα θέματα ασφάλειας για να τους δοθεί τελικά το δικαίωμα και η νομιμοποίηση να κλείσουν τις πόρτες στους φοιτητές και για να ανοίξουν δρόμο στα συμφέροντα και στις δουλειές των λίγων. Τα έχουμε ξαναδεί αυτά, χρόνια πριν. Όταν, οι πόρτες ήταν κλειστές επειδή οι ημέτεροι θέλανε να είναι κλειστές και ήταν ανοιχτές επειδή οι ημέτεροι θέλανε να είναι ανοιχτές. Και αν κάτι δεν πήγαινε καλά, υπήρχαν και τα τανκς!

Το ίδιο θα συμβεί και στην Δημόσια Παιδεία, μόνο που το τανκς θα ονομάζεται επιχειρηματικότητα και ανάπτυξη. Δήθεν ανάπτυξη! Ανάπτυξη οικονομική και όχι πνευματική, γιατί πολύ απλά εξυπηρετούν οικονομικά συμφέροντα και όχι πνευματικά. Όμως το πνευματικό συμφέρον είναι το συμφέρον του φοιτητή.

Τι νόημα έχουν λοιπόν έννοιες όπως «προοδευτικός», «άνθρωπος», «φοιτητής» ή «συνδικαλιστής» μέσα σε ένα τέτοιο πανεπιστήμιο; Τι νόημα έχει ο συνδικαλισμός; Οι παρατάξεις είναι κακές και τα τραπεζάκια ενοχλητικά. Γιατί να ονειρεύομαι; Γιατί να ελπίζω; Γιατί να συνδικαλίζομαι; Άστα αυτά είναι για τα μεγάλα παιδιά, τους παράγοντες, τους γνώστες, τους επαγγελματίες!

Advertisement

Γιατί να δίνω την μάχη για ένα πανεπιστήμιο σύγχρονο, δημόσιο, αξιοπρεπές και προοδευτικό;

Γιατί πολύ απλά δεν είναι τα παιδιά του Μαρινάκη αυτά που θα μου δώσουν… Ελπίδα, όνειρο, νίκη! Για αυτούς, τέτοιες αξίες, αρχές και στόχοι, είναι πράγματα χωρίς ουσία… Δεν είναι των αρίστων!

Αυτό όμως είναι ένα μήνυμα που δεν αφορά κάποιον συγκεκριμένα. Δεν στοχοποιεί κανέναν. Είναι ένα μήνυμα χωρίς παραλήπτη. Απλά μια σκέψη!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Next Post

Τελικά ποιοί προκαλούν την βία στα γήπεδα;

Ένα πολυσυζητημένο θέμα λοιπόν, βία στα γήπεδα. Από ποιόν,γιατί και πως προκαλείται; Με ποιόν τρόπο μπορούμε να την εξαλείψουμε; Ερωτήματα, που για πολλούς, δεν επιδέχονται συγκεκριμένες απαντήσεις. Παρ’ όλα αυτά ορισμένα απ’ αυτά τα ζητήματα έχουν ‘απαντηθεί “επιτυχώς”. Για παράδειγμα, η Μάργκαρετ Θάτσερ το μακρινό 1985 πήρε μία απόφαση που […]

Κάνε εγγραφή