Όραμα περί μίας Συμμαχικής Συνθήκης Συνεννόησης, Συνεργασίας & Συνανάπτυξης για ένα Ευοίωνο Μέλλον

Εισαγωγικά Σχόλια:

Η Ελλάδα δια της κυβερνήσεως αλλά και δια της αντιπολιτεύσεως (μείζονος & ελάσσονος) ζητά με επίμονο τρόπο κυρώσεις κατά της Τουρκίας. Είναι όμως οι κυρώσεις, εκείνος ο δρόμος που θα μας οδηγήσει σε ευοίωνο μέλλον, είναι εκείνος ο δρόμος που θα ‘‘συνετίσει’’ τον Πρόεδρο της Τουρκικής Δημοκρατίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντοάν, είναι εν τέλει αυτό το όραμα μας για τις σχέσεις μας με τον μεγαλύτερο & σημαντικότερο γείτονα μας;

Η απάντηση μου είναι κατά ξεκάθαρο τρόπο ΟΧΙ.

Το δικό μου όραμα για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις εδράζεται στην εφαρμογή περί επίτευξης μίας Συμμαχικής Συνθήκης Συνεννόησης, Συνεργασίας & Συνανάπτυξης.

Πριν όμως δούμε τι μπορεί να περιλαμβάνει αυτό το εγχείρημα, ας ‘‘βουτήξουμε’’ στο παρελθόν στο ορόσημο του 1930 και ας δούμε το τότε πρότυπο του Ελληνοτουρκικού Συμφώνου Φιλίας, Ουδετερότητας, Συνδιαλλαγής & Διαιτησίας.

Α: ‘‘Κατάδυση στον ωκεανό’’ της Ιστορίας: το πρότυπο του Ελληνοτουρκικού Συμφώνου Φιλίας, Ουδετερότητας, Συνδιαλλαγής & Διαιτησίας μεταξύ Ελευθερίου Βενιζέλου & Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ του 1930.

Η ιστορία διδάσκει και γυρίζοντας το ρολόι του χρόνου πίσω, το 1930 μόλις 8 χρόνια μετά τα γεγονότα της Μ. Ασίας οι Ελευθέριος Βενιζέλος & Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ/Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ & Ελευθέριος Βενιζέλος σύνηψαν την 30η Οκτωβρίου 1930 το περίφημο Ελληνοτουρκικό Σύμφωνο Φιλίας, Ουδετερότητας, Συνδιαλλαγής & Διαιτησίας, το οποίο θα διάνοιγε την θετικότερη περίοδο διμερών σχέσεων των δύο χωρών μέχρι το 1954. Την 17η Ιουνίου του 1930 σε μία ιστορική συνεδρίαση της Βουλής των Ελλήνων ο Ελευθέριος Βενιζέλος θα αναφέρει μεταξύ άλλων τα παρακάτω:

  • «Έχομεν ακόμη, Τούρκοι και Έλληνες, υπέρτατον συμφέρον να γνωρίζουν εκείνοι οι οποίοι μπορεί να ευρεθούν μίαν ημέραν εις αντίθετον προς το έτερον των δύο Κρατών ότι δεν δύνανται να υπολογίσουν εις εκμετάλλευσιν της άλλοτε μεταξύ αυτών εχθρότητος. Τούτο είναι μέγα πολιτικόν συμφέρον και διά τα δύο Κράτη. Ευτυχώς οι ηγέται της σημερινής Τουρκίας έχουν σαφέστατην αντίληψιν ότι η παγίωσις της φιλίας των δύο Εθνών εξυπηρετεί άριστα τα συμφέροντα αμφότερων. Είμαι βέβαιος ότι την πεποίθησιν την οποίαν επί του σημείου τούτου έχομεν ημείς εδώ συμμερίζονται απολύτως και οι κυβερνήται της Τουρκίας. Και δια τούτο, κύριοι ζητώ από την Βουλήν την κύρωσιν του υποβαλλομένου νομοσχεδίου, την επιψήφισιν αυτού, δια του οποίου κυρούται η τελευταίως υπογραφείσα εν Αγκύρα σύμβασις. Ζητώ τούτο με την πεποίθησιν ότι η συμφωνία αυτή δεν αποτελεί το τέρμα των διαπραγματεύσεων με την Τουρκία αλλά αποτελεί, αντιθέτως, ως είπον προ ολίγου, την αρχήν μιας νέας ιστορικής περιόδου δια τας σχέσεις των δύο Κρατών και διά την εξασφάλισιν και ευημερίαν της Εγγύς Ανατολής».

Το εν προκειμένω Σύμφωνο δομείτο σε 28 Άρθρα. Κορωνίδα των Άρθρων το Άρθρο 01ο, διότι στο εν προκειμένω άρθρο εδραζόταν και σφυρηλατούσαν οι δύο χώρες την μεταξύ τους φιλία. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο τα δύο κράτη συμφωνούσαν να μην προβούν σε προσχώρηση επί συμφωνίας που θα προσανατολιζόταν εναντίον της άλλης χώρας. Προβλεπόταν δικαίωμα προσφυγής στο Διαρκές Δικαστήριο Διεθνούς Δικαιοσύνης (ΔΔΔΔ, πρόγονος του σημερινού Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, ΔΔΧ).

Στην συνέχεια, το πολύτιμο Άρθρο 02ο υφίστατο πρόβλεψη περί ουδετερότητας του ενός κράτους στην περίπτωση που υπήρχε επίθεση στο άλλο κράτος. Το Άρθρο 03ο προέβλεπε δυνατότητα προσφυγής σε δικαστική οδό επίλυσης διαφορών στην περίπτωση ατελέσφορου διπλωματικών οδών. Σχέδιο για σύσταση Επιτροπής Συνδιαλλαγής υπήρχε στο Άρθρο 07ο.

Β: Το Προοίμιο της Συμμαχικής Συνθήκης Συνθήκης Συνεννόησης, Συνεργασίας & Συνανάπτυξης.

Το Προοίμιο μίας Συνθήκης είναι ζωτικής σημασίας τμήμα της, διότι εκεί έχουμε τον προσδιορισμό του σχεσιακού πεδίου αναφοράς της, την δικαιολογητική βάση και τον σκοπό της.

Στο Προοίμιο λοιπόν της συγκεκριμένης Συμμαχικής Συνθήκης Ελλάδα & Τουρκία/Τουρκία & Ελλάδα θα ομνύουν στα παρακάτω:

  • Οι οδοί επίλυσης των διμερών διαφορών θα είναι οι διπλωματικές & δικαστικές μέθοδοι επίλυσης όπως ορίζονται στο Άρθρο 33 παράγραφος 01η του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.
  • Τα δύο κράτη θα σέβονται και θα ‘‘διαβιούν’’ υπό το φως του Διεθνούς Δικαίου.
  • Θα προωθούν την ερμηνεία και εφαρμογή της Συμμαχικής Συνθήκης με την μέγιστη δυνατή καλή πίστη.
  • Θα στοχεύουν στην συνεννόηση – συνεργασία – συνανάπτυξη.
  • Σκοπός θα καταστεί η σφυρηλάτηση μίας μοναδικής στα χρονικά των δύο χωρών Συμμαχικής Συνθήκης.

Γ: Οι Στόχοι της Συμμαχικής Συνθήκης Συνθήκης Συνεννόησης, Συνεργασίας & Συνανάπτυξης.

Ήδη στην αρχή της Συμμαχικής Συνθήκης μετά το Προοίμιο θα απαριθμούνται οι στόχοι αυτής, οι οποίοι έχουν ως εξής:

  1. Επίλυση των διμερών διαφορών με βάση καλή πίστη – λύσεις αμοιβαίων & κοινά επωφελών συμβιβασμών.
  2. Συνεννόηση & Συνεργασία σε πολλαπλά επίπεδα μεταξύ των δύο χωρών.
  3. Υλοποίηση μεγαλόπνοων εγχειρημάτων για την Συνανάπτυξη Ελλάδας & Τουρκίας/Τουρκίας & Ελλάδας.
  4. Σφυρηλάτηση Ισχυρής Συμμαχίας.

Δ: Η Δομή της Συμμαχικής Συνθήκης Συνθήκης Συνεννόησης, Συνεργασίας & Συνανάπτυξης.

Διμερείς Διαφορές & Επίλυση αυτών:

Μέσα στο ‘‘σώμα’’ της Συμμαχικής Συνθήκης, Ελλάδα & Τουρκία/Τουρκία & Ελλάδα θα χαρτογραφήσουν τον οδικό χάρτη επίλυσης όλων των διμερών διαφορών τους. Και η κατάσταση θα έχει ως εξής:

Σε πρώτο επίπεδο έχουμε το ζήτημα της Αιγιαλίτιδας Ζώνης. Όσον αφορά την οριοθέτηση της εν λόγω θαλάσσιας ζώνης το Άρθρο 15 της Σύμβασης του Δικαίου της Θαλάσσης ορίζει τα εξής:

  • «Στην περίπτωση που οι ακτές δύο Κρατών κείνται έναντι αλλήλων ή συνορεύουν, κανένα από τα δύο Κράτη δεν δικαιούται, ελλείψει αντιθέτου συμφωνίας μεταξύ τους, να εκτείνει την χωρική του θάλασσα πέραν της μέσης γραμμής της οποίας όλα τα σημεία βρίσκονται σε ίση απόσταση από τα εγγύτερα σημεία των γραμμών βάσεως από τις οποίες μετράται το εύρος της χωρικής θάλασσας καθενός από τα δύο Κράτη. Η παραπάνω διάταξη δεν εφαρμόζεται όμως όπου λόγω ιστορικού τίτλου ή άλλων ειδικών περιστάσεων παρίσταται ανάγκη να οριοθετηθούν οι χωρικές θάλασσες των δύο Κρατών κατά διαφορετικό τρόπο».

Άρα, ο κανόνας στην οριοθέτηση της Αιγιαλίτιδας Ζώνης με βάση το Άρθρο 15 είναι η Συμφωνία μεταξύ δύο Κρατώνεν προκειμένω τα περί μονομερούς επέκτασης της Αιγιαλίτιδας Ζώνης σε 12 ναυτικά μίλια (το μέγιστο των ορίων) των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου είναι ανυπόστατα ίσως και επικίνδυνα. Αυτό που μαζί με την Τουρκία πρέπει να πράξουμε είναι σύναψη Συμφωνίας Οριοθέτησης Αιγιαλίτιδας Ζώνης, όπου θα έχουμε συμφωνημένη επέκταση των χωρικών υδάτων σε τέτοιο εύρος ναυτικών μιλίων που να μην γίνεται το Αιγαίο ‘‘ελληνική λίμνη’’ (με 12 ν.μ. κατάσταση Αιγαίου: Ελλάδα – 71.5%, Τουρκία – 08.7%, Διεθνή Ύδατα – 19.8%), να εξυπηρετείται πλήρως η βασικότατη ελευθερία της Ανοικτής Θάλασσας (High Seas) η Ελευθερία Ναυσιπλοΐας. Τώρα αυτή η Συμφωνία μπορεί να επέλθει ως αποτέλεσμα ειλικρινών & πρόσφορων διαπραγματεύσεων, άλλως μπορεί να αποτελέσει προϊόν από προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Το γνωστό σε όλους/όλες ‘‘casus belli’’ της Τουρκίας αποτελεί απόρροια του φόβου της γείτονα χώρας από τυχόν μονομερή επέκταση των χωρικών υδάτων της Ελλάδας στα 12 ν.μ., κάτι που όπως αναφέραμε θα μετέτρεπε το Αιγαίο σε ‘‘ελληνική λίμνη’’.

Εξέχουσας σημασίας μία Συμφωνία περί Οριοθέτησης Αιγιαλίτιδας Ζώνης, διότι αυτό αποτελεί σημαίνον στοιχείο για την οριοθέτηση της Υφαλοκρηπίδας, αφού το εσωτερικό όριο της Υφαλοκρηπίδας είναι το εξωτερικό όριο της Αιγιαλίτιδας Ζώνης. Η Σύμβαση του Δικαίου της Θαλάσσης στο Άρθρο 83 παράγραφος 1 για την οριοθέτηση της Υφαλοκρηπίδας ορίζει τα εξής:

  • «Η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας μεταξύ Κρατών με έναντι ή προσκείμενες ακτές πραγματοποιείται κατόπιν συμφωνίας με βάση το διεθνές δίκαιο, όπως αναφέρεται στο Άρθρο 38 του Καταστατικού του Διεθνούς Δικαστηρίου προκειμένου να επιτευχθεί μία δίκαιη λύση».

Και στην περίπτωση της οριοθέτησης της Υφαλοκρηπίδας είναι σαφές ότι ο κανόνας εκ νέου είναι η Συμφωνία μεταξύ Κρατών με στόχο μία δίκαιη λύση. Επομένως, Ελλάδα & Τουρκία είτε μπορούν μέσω διπλωματικών μεθόδων να καταλήξουν σ’ έναν αμοιβαίο & κοινά επωφελή συμβιβασμό ως συμφωνία οριοθέτησης είτε μπορούν με τη σύναψη συνυποσχετικού να προσφύγουν στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Ακόμα όμως και για την σύναψη συνυποσχετικού θα απαιτηθεί χρήση του εργαλείου των διαπραγματεύσεων. Βασικές κατευθυντήριες γραμμές σχετικά με μια Συμφωνία περί Οριοθέτησης της Υφαλοκρηπίδας θα μπορούσαν να είναι οι παρακάτω:

  • Η Συμφωνία να λάβει υπόψη το ποσοστό των παραλίων συν όλων των κατοικημένων νησιών.
  • Ισχύς της αρχής του μη εγκλωβισμού.
  • Αναλόγως των νησιών του Αιγαίου (Δυτικού & Ανατολικού) να ισχύσει είτε πλήρης είτε μειωμένη είτε μηδενική επήρεια προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος της δίκαιης λύσης.
  • Πλήρης σεβασμός των ζωτικής φύσεως συμφερόντων ασφαλείας των δύο Κρατών.

Ένα ακόμα σημαίνον ζήτημα σχετικό με την Συμφωνία Οριοθέτησης της Υφαλοκρηπίδας είναι αυτό της συνεκμετάλλευσης. Η λύση της συνεκμετάλλευσης στο ζήτημα της Υφαλοκρηπίδας μπορεί να υπάρξει υπό εξαιρετικά συγκεκριμένες συνθήκες  (τρεις περιπτώσεις: α: λύση εναλλακτική στην περίπτωση δυσκολίας συμφωνίας για οριοθέτηση, β: λύση στο πλαίσιο μιας οριοθέτησης, γ: τρόπος αντιμετώπισης περιπτώσεων όπου τα κοιτάσματα πετρελαίου ή αερίου βρίσκονται ακριβώς εκεί που έχει χαραχθεί η γραμμή οριοθέτησης δηλαδή το θαλάσσιο σύνορο μεταξύ των Υφαλοκρηπίδων). Η μέθοδος της συνεκμετάλλευσης είναι εξαιρετικά θετική και αναγκαία αν στο Αιγαίο βρεθεί μία εκ των άνω περιπτώσεων, κακώς διεξάγεται μια εν γένει δαιμονοποίηση της. Μέχρι σήμερα υφίστανται τουλάχιστον επτά παραδείγματα συνεκμετάλλευσης. Μία πρόνοια για συνεκμετάλλευση θα προάγει έτι περαιτέρω το πνεύμα συνεργασίας για κοινό όφελος μεταξύ των δύο χωρών.

Τρίτο σημαίνον ζήτημα αποτελεί η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη και η οριοθέτηση της. Το Άρθρο 74 παράγραφος 1 της Σύμβασης του Δικαίου της Θαλάσσης ορίζει τα εξής:

  • «Η οριοθέτηση της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης μεταξύ Κρατών με έναντι ή προσκείμενες ακτές πραγματοποιείται κατόπιν συμφωνίας με βάση το Διεθνές Δίκαιο, όπως ορίζεται στο Άρθρο 38 του Καταστατικού του Διεθνούς Δικαστηρίου προκειμένου να επιτευχθεί μία δίκαιη λύση».

Ο κανόνας της Συμφωνίας ισχύει και στην διαδικασία οριοθέτησης της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης. Μία ειλικρινής & ουσιαστική διαπραγματευτική διαδικασία με στόχο την επίτευξη Συμφωνίας στην βάση αμοιβαίων & κοινά επωφελών συμβιβασμών είναι για μία ακόμη φορά η βέλτιστη δυνατή λύση για την Ελλάδα & την Τουρκία/την Τουρκία & την Ελλάδα. Όπως δε σε περίπτωση μη επίτευξης Συμφωνίας πάντα υφίσταται η οδός της Χάγης.

Στην βασική διαφορά για τον Εθνικό Εναέριο Χώρο, η Ελλάδα με την συνεργασία & βοήθεια της Τουρκίας θα προωθήσει την σύμπτωση του εύρους του πρώτου με το εύρος της Αιγιαλίτιδας Ζώνης, αυτό παράλληλα με την επίτευξη Συμφωνίας για την Οριοθέτηση Αιγιαλίτιδας Ζώνης.

Στην βασική διαφορά της Αποστρατικοποίησης, οι δύο χώρες θα προωθήσουν αμοιβαία και κοινά επωφελή αποστρατικοποίηση νησιών Ανατολικού Αιγαίου & Μικράς Ασίας.

Στην βασική διαφορά όσον αφορά τις Βραχονησίδες Ίμια/Καρντάκ, Ελλάδα & Τουρκία/Τουρκία & Ελλάδα θα προωθήσουν με καλή πίστη ένα θετικό Modus Vivendi.

Advertisement

Στην παρεπόμενη των βασικών διαφορά περί του Ελέγχου του Διεθνούς Εναερίου Χώρου, πρόκειται να εξαλειφθεί η εν προκειμένω διαφορά την στιγμή επίλυσης της βασικής διαφοράς όσον αφορά τον Εθνικό Εναέριο Χώρο.

Στην παρεπόμενη των βασικών διαφορά περί του Επιχειρησιακού Ελέγχου του NATO στο Αιγαίο, Ελλάδα & Τουρκία/Τουρκία & Ελλάδα θα προωθήσουν δομημένο διάλογο – ουσιαστικές διαπραγματεύσεις για ταυτόχρονη ίδρυση Νατοϊκής Διοίκησης στη Λάρισα & Οριοθέτηση Επιχειρησιακής Ευθύνης.

Τομείς Συνεργασίας:

Εδώ πρόκειται να απαριθμήσω με μόνο ενδεικτικό τρόπο τους εξής κάτωθι τομείς:

  1. Εμβάθυνση εμπορικών σχέσεων με διπλασιασμό των ποσών των υφιστάμενων χρηματικών δεδομένων.
  2. Επίλυση των διμερών ζητημάτων στη βάση αμοιβαίων & κοινά επωφελών συμβιβασμών.
  3. Εμβάθυνση σχέσεων στο πεδίο του Τουρισμού, ειδικό σχέδιο συνεργασίας για νησιά Ανατολικού Αιγαίου & Μ. Ασία.
  4. Συνεργασία Ελλάδας & Τουρκίας/Τουρκίας & Ελλάδας στον τεχνολογικό τομέα, αμοιβαία δημιουργία στις δύο χώρες Ειδικών Οικονομικών Ζωνών όπου θα αναπτυχθούν δραστηριότητες ελληνικών εταιρειών στην Τουρκία & τουρκικών εταιρειών στην Ελλάδα.
  5. Συνεργασία στον Αμυντικό Τομέα (σύναψη Διμερούς Συμμαχικού Συμφώνου Μη Επίθεσης και Αμοιβαίας Βοήθειας έναντι επίθεσης Τρίτου Κράτους).
  6. Συνεννόηση & Συνεργασία για κοινή άντληση υδρογονανθράκων στα θαλάσσια σύνορα με εφαρμογή της μεθόδου της Συνεκμετάλλευσης.
  7. Από κοινού στάση Ελλάδας & Τουρκίας στο Κυπριακό για προώθηση του μοντέλου της Διζωνικής-Δικοινοτικής Ομοσπονδίας.
  8. Συνεργασία των δύο χωρών σε εκπαιδευτικά ζητήματα (πρόταση για διδασκαλία ελληνικής ιστορίας στην Τουρκία & τουρκικής ιστορίας στην Ελλάδα, ειδική προετοιμασία για το εν προκειμένω εγχείρημα).
  9. Συνεργασία στον τομέα της Ενέργειας με ανάληψη κοινών ερευνητικών προγραμμάτων.
  10. Εμβάθυνση στη συνεργασία των δύο χωρών στη προώθηση της Ευρωπαϊκής Προοπτικής Τουρκίας [προώθηση Νέου Ελσίνκι με τα εξής στοιχεία: (Α):Προώθηση προετοιμασίας & σύγκληση Διάσκεψης Κορυφής ΕΕ – Τουρκίας με στόχο ένα πρώτο βήμα προετοιμασίας για Διάσκεψη όλων των χωρών της Ανατολικής Μεσογείου, (Β):Προώθηση προετοιμασίας & σύγκληση Διάσκεψης όλων των χωρών της Ανατολικής Μεσογείου, (Γ):Αναβάθμιση της Τελωνειακής Ένωσης ΕΕ & Τουρκίας, (Δ):Πλαίσιο κανόνων με στόχευση την απελευθέρωση του πλαισίου θεωρήσεων για την είσοδο πολιτών της Τουρκίας, (Ε):Μία νέα ρηξικέλευθη Συμφωνία ΕΕ & Τουρκίας για το Προσφυγικό & το Μεταναστευτικό Ζήτημα, (ΣΤ):Στήριξη της τουρκικής οικονομίας με κανόνες, (Ζ):Πρόσδεση της Τουρκίας στην Αμυντική Πολιτική της ΕΕ και ειδικότερα στην επονομαζόμενη PESCO (Permanent Structured Cooperation, Μόνιμη Διαρθρωμένη Συνεργασία].
  11. Σκοπός των άνωθεν, η από κοινού μέσω διπλωματικών & δικαστικών εργαλείων Οριοθέτηση των Θαλασσίων Ζωνών.
  12. Εμβάθυνση της συνεργασίας στον τομέα των θαλασσίων μεταφορών.
  13. Συνεργασία των δύο χωρών για πλήρη ομαλότητα στον Εναέριο Χώρο.
  14. Δημιουργία ‘‘εδάφους’’ για κοινές θέσεις των δύο χωρών σε διεθνή fora.

Όργανα Διεύθυνσης της Συνεννόησης – Συνεργασίας – Συνανάπτυξης:

Έχοντας συναίσθηση του γεγονότος, ότι οι Συνθήκες αποτελούν ‘‘έμβιους’’ οργανισμούς, στην ανάπτυξη τους κρίσιμα ζητήματα είναι η ερμηνεία & η εφαρμογή αυτών. Πάνω σε αυτό το πλαίσιο, υφίσταται ανάγκη για ισχυρή δομική οργάνωση.

Προτείνεται λοιπόν να υπάρξει πρόνοια στη Συμμαχική Συνθήκη για την θεμελίωση των εξής Οργάνων:

  • Ανώτατο Συμβούλιο συμμετοχής του Πρωθυπουργού της Ελλάδος και του Προέδρου της Τουρκικής Δημοκρατίας με όλο το Υπουργικό Συμβούλιο έκαστης χώρας (συνεδρίαση: τουλάχιστον 1 φορά το χρόνο).
  • Σύνοδος Κορυφής των Ηγετών των δύο κρατών (συνεδρίαση: τουλάχιστον 2 φορές το χρόνο).
  • Ανώτατο Συμβούλιο Υπουργών για κάθε θεματική συνεννόησης – συνεργασίας – συνανάπτυξης (συνεδρίαση: μία φορά κάθε μήνα).
  • Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων για επίδοση προσανατολισμού σε κάθε πεδίο συνεννόησης – συνεργασίας – συνανάπτυξης (συνεδρίαση: μία φορά κάθε μήνα).
  • Ειδικό Σώμα ύψιστου επιπέδου Διπλωματών για άμεση διευθέτηση δημιουργούμενων διαφορών (συνεδρίαση: όποτε υφίσταται ανάγκη).
  • Ειδικό Σώμα Εξειδικευμένων Ανθρώπων για επίβλεψη της Ερμηνείας & Εφαρμογής της Συμμαχικής Συνθήκης (συνεδρίαση: κάθε τρεις μήνες).

Ε: Οι προοπτικές από την Συμμαχική Συνθήκη Συνεννόησης, Συνεργασίας & Συνανάπτυξης.

Συνάπτοντας μία τέτοιου είδους Συμμαχική Συνθήκη Ελλάδα & Τουρκία/Τουρκία & Ελλάδα πρόκειται να επιφέρουν την αυγή μίας εντελώς νέας εποχής ανάμεσα τους. Οι κάποτε αντίπαλες χώρες θα μετατραπούν σε στενούς & ισχυρούς συμμάχους, οι οποίοι μέσω πολυεπίπεδων συνεργασιών θα δουν να αναπτύσσονται σε σημαίνοντα & αμοιβαίο βαθμό χωρίς αντιπαλότητα.

Η Συμμαχική Συνθήκη θ’ αποτελέσει ένα καίριο βήμα βοήθειας για την Ευρωπαϊκή Προοπτική της Τουρκίας. Ο γράφων είναι Υπέρμαχος της Ενταξιακής Πορείας της Τουρκίας στην ΕΕ, διότι τα οφέλη από μία τέτοια μελλοντική εξέλιξη θα είναι πολλαπλά και εξαιρετικά σημαντικά. Η Ελλάδα μόνο να κερδίσει έχει από μία Τουρκία που θα έχει εκπληρώσει όλες τις απαιτήσεις των προενταξιακών κεφαλαίων και θα έχει ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Οικογένεια.

Κάπως έτσι, οι μεγάλου κόστους υπερπτήσεις, οι κούρσες εξοπλισμών, η διαμάχη για τις θαλάσσιες ζώνες, η διαμάχη για τον Εθνικό Εναέριο Χώρο και τα παρεπόμενα αυτού ζητήματα, η διαφορά για τις Βραχονησίδες Ίμια/Καρντάκ όπως και πολλά άλλα πρόκειται να αποτελέσουν ένα παρελθόν σε βάθος χρόνου.

ΣΤ: Καταληκτικό Σχόλιο.

Το μέλλον δεν βρίσκεται σε κυρώσεις, σε κούρσες εξοπλισμών αλλά στην ειρηνική – αρμονική – αμοιβαία & κοινά επωφελή συμβίωση.

Ας σκεφτούμε έξω από τα τετριμμένα, ας ατενίσουμε το μέλλον με δημιουργικό τρόπο και τότε θα δούμε να διανοίγεται εμπρός μας μονοπάτι ισχυρής & ουσιαστικής προόδου.

Πηγές-Βιβλιογραφία:

Συμπεράσματα της Προεδρίας (10η & 11η Δεκεμβρίου 1999) του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ελσίνκι.

Ηρακλείδης, Α. (2007). Άσπονδοι Γείτονες: Ελλάδα και Τουρκία: Η διένεξη του Αιγαίου. Αθήνα: Ι. Σιδέρης.

Ηρακλείδης, Α. (2011). Ανάλυση και επίλυση συγκρούσεων: μία εισαγωγή. Αθήνα: Ι. Σιδέρης.

Ιωακειμίδης, Π. (2020, Σεπτέμβριος, 02). Ανάλυση : Έφτασε η ώρα για ένα νέο «Ελσίνκι»; Το Βήμα. Ανακτήθηκε 4 Δεκεμβρίου 2020 από https://www.tovima.gr/2020/09/02/opinions/ilthe-i-ora-gia-ena-neo-elsinki/.

Ιωάννου, Κρ. & Στρατή, Α. (2013). Δίκαιο της Θάλασσας. (4η εκδ.). Αθήνα: Νομική Βιβλιοθήκη.

Ραυτόπουλος, Ε. (2014). Διαδρομή, θεωρία και γλώσσα του διεθνούς δικαίου: «Αντικειμενισμός» ή Διεθνές Κοινό Συμφέρον. Αθήνα: Νομική Βιβλιοθήκη.

Ραυτόπουλος, Ε. (2014). Διεθνείς διαπραγματεύσεις: Θεωρία και Τεχνική Οικοδόμησης Διεθνούς Κοινού Συμφέροντος. Αθήνα: Νομική Βιβλιοθήκη.

Ρούκουνας, Ε. (2015). Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο. (2η εκδ.). Αθήνα: Νομική Βιβλιοθήκη.

Σβολόπουλος, Κ. (2008). Η Ελληνική Εξωτερική Πολιτική: 1900-1945. (Τόμος Α΄). (15η εκδ.). Αθήνα: Εστία.

Σισιλιάνος, Λ.-Α. & Παζαρτζή, Φ. & Κυριακόπουλος, Γ. & Γιόκαρης, Α. & Γαβουνέλη, Μ. (2012). Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο: Κείμενα & Πρακτική. Αθήνα: Νομική Βιβλιοθήκη.

Τούντα – Φεργάδη, Α. (2005). Θέματα Ελληνικής Διπλωματικής Ιστορίας: 1912-1941. Αθήνα: Ι. Σιδέρης.

2 thoughts on “Όραμα περί μίας Συμμαχικής Συνθήκης Συνεννόησης, Συνεργασίας & Συνανάπτυξης για ένα Ευοίωνο Μέλλον

  1. Ιδιαίτερα ενδιαφέρον άρθρο με πολλές ελπίδες αλλά και ουσιαστικές προτάσεις για ανάπτυξη των Ελληνοτουρκικων σχέσεων και βέβαια της οικονομικής ανάπτυξης και των δύο χωρών. Ωστόσο θέλω να σημειώσω ότι κατά την γνώμη μου πάντα, αυτή την περίοδο καμιά από τις δύο χώρες δεν διαθέτει κυβέρνηση που να θέλει να προωθήσει τέτοιας μορφής συμφωνίες. Επίσης πρέπει να σκεφθεί κανείς οτι σχεδόν
    καμία ευρωπαϊκή χώρα, αλλά και οι ΗΠΑ και Ρωσία δεν βλέπουν με καλό μάτι μια τίμια και ειλικρινή συνεργασία ανάμεσα στις δύο χώρες. Για παράδειγμα με δεδομένο ότι το ζήτημα του κορωνοιου θα ξεκαθαρίσει κάποια στιγμή, μια συνεργασία Ελλάδας Τουρκίας και αν είναι δυνατόν και Αιγύπτου Ισραήλ και Κύπρου, στον τομέα του Τουρισμού περιορίζει όλους τους βοριοευρωπαιους τουλάχιστον στο που θα πάνε αλλά και τις οικονομικές συνθήκες των διακοπών τους, φυσικά με δικό μας όφελος. Αν το σκεφτεί κανείς από μιας τέτοιας μορφής συνεργασία θα έχουμε μεγάλο όφελος και εμείς και οι γειτονικές χώρες. Είναι και λογικό, έτσι κι αλλιώς που θα πάνε καλοκαιρινές διακοπές κοπες;. Το ίδιο ισχύει και για την συνεκμετάλλευση των ενεργειακών πηγών της περιοχής. Δεν είναι κατά την γνώμη μου τυχαίο ότι η Αίγυπτος είναι σε κακές σχέσεις με το Ισραήλ και εμείς με την Τουρκία. Θέλει πραγματικούς ηγέτες και στις δύο χώρες για να επιτευχθούν τέτοιου είδους συμφωνίες και ειλικρινά δεν βλέπω να υπάρχουν. Πάντως το άρθρο είναι ενδιαφέρον και θα ήταν καλό κάποιοι να αρχίσουν να σκέφτονται κάπως έτσι.

    1. Καλησπέρα σας.

      Σας ευχαριστώ δεόντως για το εν προκειμένω σχόλιο σας, το οποίο διαβάζω με προσοχή και έχω να σημειώσω τα εξής.

      Στο άρθρο μου προτείνω μία προοπτική θετικής ατζέντας για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, αποτυπώνω αν θέλετε ένα όραμα.

      Το εγχείρημα πράγματι ενσαρκώνει έναν ηράκλειο άθλο που απαιτεί την εκπλήρωση σε σωρευτικό επίπεδο πολλών προϋποθέσεων.

      Δύσκολο μεν όχι ακατόρθωτο δε.

      Και πάλι ένα μεγάλο ευχαριστώ για το σχόλιο σας, το οποίο πλαισιώνεται από πνεύμα σοβαρής επιχειρηματολογίας και πολιτικού πολιτισμού.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Next Post

Η τριτοβάθμια εκπαίδευση και οι «μπαχαλάκηδες»

*Του Δημήτρη Κορσαββίδη, φοιτητή Ιστορίας και Αρχαιολογίας ΑΠΘ Η τριτοβάθμια εκπαίδευση στη χώρα μας αντιμετωπίζει πολύ σοβαρά προβλήματα και κινδύνους. Αν έπρεπε να ιεραρχήσω τους κινδύνους που αντιμετωπίζει σήμερα το δημόσιο Πανεπιστήμιο, με βεβαιότητα, θα έθετα πρώτο και κύριο το διαχρονικό φαινόμενο των «μπαχαλάκηδων». Και επειδή, όταν μιλάμε για ένα […]

Κάνε εγγραφή