Ιράν : “πτώση ισλαμικής δημοκρατίας” ή αλλιώς “ελευθερία για την Σοτουντέ”

Της Εμμανουέλας Σουγλή

Σε όλη την Μέση Ανατολή και την Βόρεια Αφρική, είναι εύκολα αντιληπτή η λαϊκή δυσαρέσκεια προς την ισλαμική δημοκρατία. Η τελευταία έχει πλέον εισέλθει σε φάση παρακμής, η οποία ξεκάθαρα εκφράζεται με μαζικές διαδηλώσεις έναντι της φτώχειας και της διαφθοράς.

Σε αυτή την μεταιχμιακή πολιτειακή σκηνή, στην οποία το παλιό δεν έχει πεθάνει και το καινούριο δεν έχει γεννηθεί, κρατικές αρχές αγωνίζονται να διατηρηθούν στην εξουσία καταπιέζοντας οποιαδήποτε αντίθετη φωνή.

Ο λόγος για την Νασρίν Σοτουντέ. Η Ιρανή δικηγόρος φέτος καταδικάστηκε σε 38 έτη φυλάκισης και 148 μαστιγώματα λόγω “υποκίνησης διαφθοράς και πορνείας”, “δημόσια διάπραξη αμαρτωλής πράξης… εμφανιζόμενη στο κοινό χωρίς χιτζάμπ” και “διαταραχή της δημόσιας τάξης”· στην πραγματικότητα, λόγω αμφισβήτησης της εξουσίας του καθεστώτος.

Υπερασπιστής ανθρωπίνων δικαιωμάτων,  πολέμιος της θανατικής ποινής, της επίθεσης σε γυναίκες με οξύ και του ιρανικού νόμου περί καταναγκαστικής χρήσης  της χιτζάμπ, η Σοτουντέ, αποτελεί φάρο για τον ιρανικό φεμινισμό και, συνεπώς, απειλή για τις Αρχές.

Advertisement

Παρά την εξαετή σύλληψη της, την απεργία πείνας, στην οποία η ίδια οικειοθελώς υποβλήθηκε, και την δεκαετή απαγόρευση ταξιδιών και άσκηση δικηγορίας, η Σοτουντέ δεν έχει εγκαταλείψει την χώρα της, σκιαγραφώντας ένα σύγχρονο είδωλο του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και του Γκάντι.

Σήμερα, είναι αντιμέτωπη με μια δρακόντεια καταδίκη που εξαντλεί κάθε ανθρωπιά και ευαισθησία που πιθανόν έκρυβε η ισλαμική δημοκρατία και ξεπερνά κατά πολύ σε αυστηρότητα το ιστορικό των αποφάσεων περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων του ιρανικού δικαστηρίου: ποινή φυλάκισης και φυσική τιμωρία.

Η 30η  Μαΐου, γενέθλια μέρα της, την βρήκε έγκλειστη στις ιρανικές φυλακές μακριά από την οικογένειά της, προοικονομώντας τα υπόλοιπα 37 γενέθλια που θα περάσει υπό καθεστώς πολιτικής κράτησης· κράτηση “συνείδησης” θα μπορούσε να ειπωθεί, αφού πρόκειται για μια αντιδημοκρατική στέρηση της ελευθερίας προληπτικής φύσεως. Η συνείδηση και το φρόνημα κατά βάση δεν ποινικοποιούνται. Άρα, οι κρατούμενοι συνείδησης είναι εξ ορισμού αθώοι και δεν νοείται ζήτημα δίκης και καταδίκης.

Επιμύθιο αυτού του παραλογισμού , είναι τα λόγια της ίδιας στην επιστολή που απηύθυνε προς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, όταν, το 2012, ενώ εξέτιε ποινή εξαετούς κάθειρξης, της απονεμήθηκε το Βραβείο Ζαχάρωφ για την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών: «[…] Όπως εσείς, έτσι και εγώ γνωρίζω ότι η δημοκρατία έχει μπροστά της μακρύ και δύσκολο δρόμο».

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Next Post

Μια ευτελιστική προσέγγιση των εκλογών στο Δήμο Θεσσαλονίκης

*Του Θέμη Κουκουτζέλα, φοιτητή ΠΑΜΑΚ Η B’ Kυριακή της εκλογικής αναμέτρησης στο Δήμο Θεσσαλονίκης, επιφύλασσε μια καθαρή νίκη του Κωνσταντίνου Ζέρβα,απέναντι στον Νίκο Ταχιάο με διπλάσιο ποσοστό ψήφων, που τον αναδεικνύει Δήμαρχο Θεσσαλονίκης. Μια λογική διαφορά από τη στιγμή που η υποψηφιότητα του στο β’ γύρο στηρίχθηκε κατά πλειοψηφία από […]

Κάνε εγγραφή