Doctor Sleep: κάτι παραπάνω από μία ταινία τρόμου

Ήρθε λοιπόν ο καιρός για την επόμενη κινηματογραφική μεταφορά ενός από τα μυθιστορήματα του διάσημου συγγραφέα τρόμου Στίβεν Κινγκ. Αυτό δεν αποτελεί καμία έκπληξη φυσικά, αφού μετρά από ΕΚΑΤΟΝ ΕΙΚΟΣΙ ΔΥΟ ταινίες βασισμένες στα βιβλία του, οι αίθουσες παραμένουν γεμάτες, με τρανό παράδειγμα τις ταινίες ΙΤ που συνολικά έχουν βγάλει πάνω από ένα δισεκατομμύριο σε πωλήσεις εισιτήριων.Όμως το Doctor Sleep φαίνεται να είναι πιο σημαντικό από ότι θα θέλαμε να πιστέψουμε και αυτό επειδή λειτουργεί ως «πνευματικό» sequel για την λατρεμένη ταινία τρόμου του Stanley Kubrick «η Λάμψη» (The Shining).

Η ταινία όπως και το ομώνυμο βιβλίο ξεκινά σαράντα χρονιά μετά τα γεγονότα που πήραν μέρος στο Overlook Hotel. Ο Νταν Τόρανς (Ewan McGregor) εξακολουθεί να υποφέρει από το ψυχολογικό τραύμα που υπέστη ως παιδί στο ξενοδοχείο. Προσπαθεί να βρει την εσωτερική του ηρεμία, μέχρι που συναντά την Άμπρα (Kyliegh Curran), μία θαρραλέα νεαρή κοπέλα που διαθέτει, όπως κι αυτός, το υπερφυσικό χάρισμα γνωστό ως “λάμψη”. Η Άμπρα ζητά απελπισμένα τη βοήθειά του προκειμένου να πολεμήσει την ανελέητη Ρόουζ (Rebecca Ferguson), αρχηγό μιας συμμορίας δαιμόνιων δολοφόνων, που αναζητούν ανθρώπους προικισμένους με υπερφυσικές ιδιότητες, προκειμένου να «καταναλώσουν» την αύρα τους και να γίνουν αθάνατοι. Δημιουργώντας μια απρόσμενη συμμαχία, ο Νταν και η Άμπρα ξεκινούν έναν αγώνα ζωής και θανάτου εναντίον της Ρόουζ.

Αρχικά πρέπει να αναφερθούμε στον σκηνοθέτη, σεναριογράφο αλλά και μοντέρ του Doctor Sleep, Mike Flanagan, ο οποίος δεν είναι καθόλου ξένος με το είδος αλλά αντιθέτως είναι υπεύθυνος για μια από τις καλύτερες σειρές τρόμου στο Netflix (The Haunting of Hill House) και έχει υιοθετήσει για άλλη μια φορά και μάλιστα πετυχημένα, ένα από τα έργα του King (Gerald’s Game). O Flanagan προσπαθεί να χτίσει μια ατμόσφαιρα που είναι πιστή στο όραμα του συγγραφέα και ταυτοχρόνως δίνει φόρο τιμής στο αριστούργημα του Kubrick, ένα δύσκολο στοίχημα που καταλήγει να το κερδίζει ολοκληρωτικά. Η ταινία προκαλεί στο θεατή ένα συναίσθημα συνεχής ανατριχίλας μέσω των ποικίλων στοιχείων τρόμου που παρουσιάζει, που ίσως όμως θα μπορούσαν να είναι λίγο περισσότερα ή τουλάχιστον πιο υπερβολικά. Η φωτογραφία του Michael Fimognari συνεργάζεται εξαιρετικά με το μοντάζ χαρίζοντας μας γενικά πλανά που έχουν τον χρόνο να αναπνεύσουν με αποτέλεσμα να δημιουργείται μια βουβή ένταση που εξυπηρετεί πλήρως την ατμόσφαιρα. Το production design του Maher Ahmad ανασταίνει το Overlook Hotel του Kubrick και ειλικρινά δεν υπάρχει καλύτερη τοποθεσία για να λάβει χωρά το φινάλε της ταινίας. Το ξενοδοχείο μοιάζει ζωντανό, αποτελώντας από μόνο του έναν από τους πιο σημαντικούς χαρακτήρες του Doctor Sleep.

To κύριο πρόβλημα της ταινίας βρίσκεται στην δομή της. Η πρώτη πράξη μας παρουσιάζει τους κυρίους χαρακτήρες  αλλά κυρίως επικεντρώνεται στον Νταν που δεν αποτελεί μόνο το συναισθηματικό κέντρο της ταινίας αλλά και τον συνδετικό κρίκο που την ενώνει με την Λάμψη. Δυστυχώς όμως κατά την διάρκεια του Doctor Sleep η προσοχή μεταφέρεται στην δεκατριάχρονη Αμπρα, που αδυνατεί να ανταποκριθεί στο ρολό του πρωταγωνιστή, στην Ρόουζ, που δεν είναι τόσο απειλητική όσο θα έπρεπε ως κύριος ανταγωνιστής, και στην «ανελέητη» ομάδα της που απλά είναι απολύτως αδιάφορη. Αυτό έχεις ως αποτέλεσμα να δημιουργείται μια κοιλιά προς την μέση του έργου. Παρόλα αυτά η ταινία επανέρχεται με μια καταπληκτική τρίτη πράξη που εκπληρώνει ότι είχε υποσχεθεί και με το παραπάνω.

Advertisement

Το Doctor Sleep προφανώς υπάρχει για να εξαργυρώσει την νοσταλγία των φανς του είδους, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν το κάνει με τίμιο τρόπο ,διότι είναι μια καλοφτιαγμένη μοντέρνα ταινία τρόμου που επιπλέον μας δίνει την ευκαιρία να δούμε το τέλος της ιστορίας του Ντάνια στην μεγάλη οθόνη.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Next Post

Μήπως τελικά "ο άνεμος της αλλαγής" μας πήρε και μας σήκωσε...;

30 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την 9η Νοέμβρη του 1989, τη μέρα που το τείχος του Βερολίνου έπεσε. Ήταν μια μέρα σημαδιακή, που σήμανε το τέλος του “Ψυχρού Πολέμου”, και ταυτόχρονα την αρχή του τέλους για τη Σοβιετική Ένωση και τα συμμαχικά της κράτη.Ήταν η εποχή που οι Scorpions έγραψαν το […]

Κάνε εγγραφή