Eurovision 2019 : Ένα όνομα, μια (πολιτική) ιστορία

Της Εμμανουέλας Σουγλή

«Η μουσική ενώνει;», «η Eurovision αποτελεί ένα ασφαλές πεδίο για τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ελεύθερη έκφραση, την δημοκρατία και την αλληλεγγύη;». Αυτόματα τίθενται υπό αμφισβήτηση τα κυριότερα σλόγκαν και συνθήματα που διαφημίζουν την ενωτική λειτουργία του μουσικού θεσμού, όταν η  διοργάνωση γίνεται από ένα κράτος, που ασκεί απροκάλυπτα βία, καθιερώνοντας μια σύγχρονη μορφή απαρτχάιντ.

Σε μια πρόχειρη εξέταση του χρονικού της διοργανωτικής ανάθεσης διαφαίνεται καθαρότατα η απάθεια και η εξαγοράσιμη αδιαφορία των ευρωπαϊκών θεσμών για την κατοχή, την αποικιοκρατία και το απαρτχάιντ στην Γάζα, την Δυτική όχθη, την Ανατολική Ιερουσαλήμ και τα Υψίπεδα του Γκολάν. Από την άλλη, διαγράφεται και η αγωνιώδης προσπάθεια του Ισραηλινού κράτους να προπαγανδίσει για να καθαγιάσει την αρπαγή της παλαιστινιακής γης, τις διώξεις, τις εκτελέσεις, τις φυλακίσεις και τα βασανιστήρια υπό τον μανδύα της τέχνης και του θεάματος.

Μάιος 2018: Ο πανευρωπαϊκός διαγωνισμός της Eurovision  λήγει με νίκη της Νέτα Μπαρζιλάι, η οποία δηλώνει χαρακτηριστικά «Του χρόνου στην Ιερουσαλήμ». Η EBU (σ σ.  European Broadcasting Union) προλαβαίνει αντιδράσεις και ανακοινώνει ότι η διεξαγωγή του διαγωνισμού θα μπορούσε να μεταφερθεί στην Κύπρο ή στην Αυστραλία προς αποφυγή του μποϊκοτάζ.

Αύγουστος 2018: Η διοργάνωση τελικά ανατίθεται στο Ισραήλ άλλα μεταφέρεται από την Ιερουσαλήμ στο Τελ Αβίβ και δίνεται εγγύηση 12 εκατ. από την χώρα οργάνωσης στην EBU, πόσο που δεσμεύεται να καλύψει τα έξοδα σε περίπτωση ακύρωσης του διαγωνισμού λόγω πολέμου ή φυσικής καταστροφής.

Σε τέτοιες περιπτώσεις είναι που η πολιτική ουδετερότητα και αμεροληψία μετατρέπεται σε κενό γράμμα.  Ύστερά από την πρόσφατη ουκρανική νίκη με την πολιτική μπαλάντα για την σταλινική εκτόπιση των Τατάρων από την Κριμαία, έρχεται μία ακόμα περίτεχνα συγκαλυμμένη πολιτική προπαγάνδα. Εύστοχα, επομένως, ο ισραηλινός πρωθυπουργός ονόμασε την Μπαρζιλάι «καλύτερη πρέσβειρα του Ισραήλ».

Advertisement

Τι συμβαίνει όταν ένα κράτος χρησιμοποιεί την τέχνη για να αποπροσανατολίσει από την ανήθικη και παράνομη συμπεριφορά του; Μήπως όλα αυτά αποτελούν απλώς κινδυνολογίες και στην πραγματικότητα η τέχνη δεν είναι στρατευμένη αλλά είναι μια αγαθή προσπάθεια αποκατάστασης του διεθνούς κύρους του Ισραήλ και των διεθνών σχέσεων;

Η μακρόχρονη ιστορία των συγκρούσεων Ισραήλ- Παλαιστίνης φωτίζει την γενικότερη σκοποθεσία του Ισραήλ και καταδεικνύει τα μέσα  που χρησιμοποιούνται για την επίτευξή της.  Εν ολίγοις, μετά από παρέμβαση των Ηνωμένων Εθνών το 1947, η θεμελίωση του σιωνιστικού κράτους άρχισε να γίνεται πράξη με την μαζική μετανάστευση σιωνιστών κατόπιν των δύο παγκοσμίων πολέμων και του Ολοκαυτώματος. Η κατάτμηση της περιοχής σε συγκεκριμένες ζώνες, άλλες ισραηλινής και άλλες παλαιστινιακής κυριαρχίας ( με την Ιερουσαλήμ να διακρίνεται για το ιδιαίτερο κυριαρχικό καθεστώς της) εξακολουθούσε να δημιουργεί προβλήματα μεταξύ των δύο, πυροδοτώντας αραβοϊσραηλινούς πολέμους από το 1948 ως το 1994. Όταν το 1994 υπογράφηκαν οι Συνθήκες του Όσλο, με τις οποίες προβλεπόταν η ύπαρξη Παλαιστινιακής Αρχής, δηλαδή ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους, οι συγκρούσεις πάλι δεν εξαλείφτηκαν. Η γένεση της εξτρεμιστικής οργάνωσης Χαμάς, δίχασε τους ίδιους τους παλαιστίνιους, δημιουργώντας τρία αντιτιθέμενα πολεμικά μέτωπα. Εν τω μεταξύ, το ισραηλινό κράτος οργανώθηκε περαιτέρω, χτίζοντας τείχη για να διαχωρίστουν οι  πληθυσμοί, οργανώνοντας ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις και προ πάντων εξασφαλίζοντας την σύμπραξη ισχυρών διεθνών δυνάμεων, όπως οι ΗΠΑ. Έκτοτε και ως σήμερα συνεχίζονται αδιαλείπτως οι αιματοχυσίες, η απαγόρευση της ελεύθερης κίνησης προσώπων και αγαθών, η περιορισμένη ηλεκτροδότηση και ύδρευση ανά περιοχές, ενώ διογκώνεται η ανεργία και η μετανάστευση.

Ο Νετανιάχου δηλώνει ξεκάθαρα ότι το  Ισραήλ δεν είναι ένα κράτος για όλους τους κατοίκους του ενώ προειδοποιεί για το πιθανό της έναρξης στρατιωτικής επιχείρησης  ευρείας κλίμακας στην Γάζα λόγω των πρόσφατων αναταραχών και στο όνομα της εθνικής ασφάλειας, την οποία ευαγγελίζεται εν όψει την εκλογών της 9ης Απριλίου. Στις 30 Μαρτίου ολοκληρώνεται ένας χρόνος από την πρώτη Μεγάλη Πορεία της Επιστροφής, θρηνούνται τουλάχιστον 255 νεκροί Παλαιστίνιοι και όχι μόνο, μυριάδες τραυματίες και εξόριστοι ή παράνομα φυλακισμένοι ενώ σύσσωμη η ευρωπαϊκή κοινότητα ασχολείται με την επικείμενη εμφάνιση της Μαντόνα στο Τελ Αβίβ ή τα πιθανά φαβορί και τα πρώτα προγνωστικά.

Η ανάθεση της Eurovision  το 2019 στο  Ισραήλ αποτελεί μια σιωπηρή αποδοχή και ουσιαστικά νομιμοποίηση των εχθροπραξιών και των μαζικών σφαγείων. Ο ισραηλινό κράτος γεννήθηκε από τον αποικισμό, υλοποιήθηκε μέσω της σιωνιστικής τρομοκρατίας και υποστηρίζεται από την δυτική και δυτικότροπη ιμπεριαλιστική πολιτική. Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι η πόλη διεξαγωγής του μουσικού διαγωνισμού –οι εγκαταστάσεις βρίσκονται μάλιστα σε κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη-. Η όλη προβληματική περιστρέφεται γύρω από τα συμφέροντα που κρύβονται πίσω από την έγκριση ανάθεσης.

Τα κατ’επίφαση μουσικά δρώμενα προκρίνουν όχι κατ’ανάγκη αφορισμό και δαιμονοποίηση του θεσμού, αλλά διατήρηση κριτικής στάσης και κυρίως συνειδητοποίηση της αναπόσπαστης πολιτικής διάστασης των διαδικασιών ευρωπαϊκής ενοποίησης. Αυτή η ευρωπαϊκή ενοποίηση είναι που παραδόξως αποκρύπτει την πραγματική διάσταση των ζητημάτων  ωραιοποιώντας τα υπό το πέπλο της τέχνης και της μουσικής ή διχάζει επί σκοπού για να διασφαλιστούν πάσης φύσεως συμφέροντα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Next Post

Ελαφρώς ικανοποιητικός ο Κυριάκος Μητσοτάκης στο OPEN

του Φώτη Κυζάκη Ο Κυριάκος Μητσοτάκης μετά από κάποιες προσωπικές αναμνήσεις για τα πρώτα χρόνια στην πολιτική, ζήτησε άλλη μια φορά εκλογές και μάλιστα ακόμα και μέσα στο Πάσχα. Κάθε μέρα που περνάει η χώρα ζημιώνεται από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ κατά την άποψη του. Επιθυμεί μια ευρεία νίκη που να […]

Κάνε εγγραφή