Notre Damn

ή Notre Doom, για όσους το προτιμούν

του Θοδωρή Τσιρπάνη

Μετά από δώδεκα εξαντλητικές ώρες και τέσσερα διαφορετικά μαθήματα στο Πανεπιστήμιο, είχα γυρίσει στο σπίτι αργά το βράδυ όπου είδα στο Διαδίκτυο την εικόνα της Παναγιάς των Παρισίων να τυλίγεται στις φλόγες, με το κωδωνοστάσιό της να καταστρέφεται, και την ξύλινη οροφή της να πέφτει, γκρεμίζοντας μαζί της αιώνες ιστορίας και πολιτιστικής κληρονομιάς. Και όλα αυτά μέσα σε λίγες ώρες!

Κοιτάζοντας τα ερείπια που άφησε η πυρκαγιά, το μόνο που μας μένει να κάνουμε είναι ερωτήσεις: Γιατί κάηκε; Πιστεύεται πως προκλήθηκε από τα έργα της ανακαίνισης, με όσους πιστεύουν κάτι διαφορετικό να ανήκουν στην σφαίρα των θεωριών συνομωσίας. Ήταν επαρκής η αντίδραση των αρχών για την αποκατάσταση του ναού; Μάλλον όχι, λαμβάνοντας υπόψη ότι τα πιο πολλά λεφτά για την αποκατάσταση (που εκτιμάται πως μπορεί να πάρει πάνω από είκοσι χρόνια) προέρχονται από δισεκατομμυριούχους ιδιώτες. Σε κάθε περίπτωση, κάθε κράτος οφείλει να προστατεύει τα μνημεία του, την ιστορία του, και αυτή η τραγική αποτυχία εκ μέρους της Γαλλίας, είναι ένας πολύ καλός λόγος για να παραιτηθεί ο Μακρόν.

Ξεφεύγοντας λίγο από το θέμα, αν παραιτηθεί ο Μακρόν, ποιος θα τον αντικαταστήσει; Σκεφτόμουν κατά την περίοδο των Κίτρινων Γιλέκων ότι με το δίπολο που τέθηκε στις τελευταίες προεδρικές εκλογές και το λυσσαλέο μένος απέναντι στον έτερο υποψήφιο, ότι φαντάζει εντελώς παράλογο να διαδηλώνουν ενάντια σε έναν πρόεδρο που αγάπησαν κατά τα ΜΜΕ, και εξέλεξαν με ένα πανηγυρικό 66.1%, αν πράγματι δεν θέλουν την Λεπέν.

Η Παναγιά των Παρισίων είναι ένα μνημείο που ξεκίνησε να χτίζεται το 1163 και μετά από εκατόν ογδόντα δύο χρόνια αμέτρητων εργατοωρών από χιλιάδες εργάτες, το 1345, ολοκληρώθηκε η κατασκευή ενός αδιαμφησβήτητου αρχιτεκτονικού θαύματος.

Η Παναγιά των Παρισίων συμβόλιζε πολλά: την εργατικότητα, την υπομονή και την συνεργασία, την βαθιά χριστιανική πίστη, το Παρίσι, την Γαλλία, και γενικότερα τον Δυτικό Πολιτισμό.

Advertisement

Η Παναγιά των Παρισίων είδε και άντεξε πολλές ταραχές στην Ιστορία, από τους εικονοκλάστες Ουγενότους (Γάλλους Καλβινιστές) της Μεταρρύθμισης και τους ντεϊστές της Γαλλικής Επανάστασης μέχρι στους ανελέητους βομβαρδισμούς στους δύο Παγκοσμίους πολέμους, και επέζησε για να δει τον χαμό της σε μια περίοδο σχετικής ειρήνης και ηρεμίας. Παρά την ειρήνη και την ηρεμία όμως, η κοινωνία μας βρίσκεται σε μια περίοδο μεταμόρφωσης, και η πρόσφατη αυτή τραγωδία θα μπορούσε να ερμηνευτεί σαν ένα «δυσοίωνο σημείο των καιρών».

Αλλά ας σκεφτούμε και όλα τα θαύματα που συνέβησαν το βράδυ εκείνο. Την γρήγορη απάντηση των πυροσβεστών που χάρη στο επαγγελματικό και προσεκτικό τους έργο, απετράπη περισσότερη ζημιά, και δεν σκοτώθηκε κανένας. Ας σκεφτούμε ακόμα και τον θαρραλέο ιερέα που μπήκε μέσα με τους πυροσβέστες και έσωσε το ανεκτίμητο Αγκάθινο Στεφάνι, ένα κειμήλιο που πιστεύεται πως το φόρεσε ο Ίδιος ο Ιησούς στο Πάθος του.

Οι άνθρωποι δίνουν συγκεκριμένες ονομασίες σε γεγονότα που τους είναι σημαντικά (π.χ. 9/11, Brexit, κ.τ.λ.). Δεν άκουσα κανέναν να ονομάζει κάπως αυτήν τη φωτιά, αλλά ποτέ δεν είναι αργά για μια πρωτοβουλία.

3 μέρες μετά το Notre Damn (ή Notre Doom, για όσους το προτιμούν), η ανθρωπότητα συνειδητοποιεί για άλλη μια φορά ότι δεν εκτιμάς πλήρως τι έχεις μέχρι να το χάσεις. Αυτό το γεγονός τείνει να αλλάξει άρδην τον ρου της Ιστορίας. Εμείς οφείλουμε να είμαστε επιφυλακτικοί ζώντας το Παρόν, ασπάζοντας το Μέλλον, και φυλάσσοντας τα διαμάντια που μας έδωσε το Παρελθόν.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Next Post

Απόψεις περί «Μακεδονίας Ξακουστής»

της Έλενας Ταμπουράκη Ήταν Νοέμβρης του 2017, όταν εμφανίστηκε ξανά στο προσκήνιο το μακεδονικό ζήτημα. Ένα θέμα που ταλανίζει τόσο την ελληνική όσο και βορειομακεδονίτικη, πλέον, κοινωνία των τελευταίων δεκαετιών, ήρθε να «ταράξει τα νερά» της μη έχουσας προβλήματα (κάπου εδώ γελάμε) ελληνικής πολιτείας. Δεν θα γίνω ερειστική, αν και […]

Κάνε εγγραφή